หนิงเฉินเห็นภาพตรงหน้านั้น จึงสั่งให้เก็บอาวุธทั้งหมดไป
“แก่พัน ที่นี่ฝากไว้กับเจ้า…พวกมันถ้ากล้าขยับตัวใด ๆ ก็เอาชีวิตไม่ได้โทษ!”
“หากมีเรื่องใด ให้มาตามหาเราที่สถานกงสถานของอีเฉิง”
พันอวี่เฉิงพยักหน้า
หนิงเฉินมองไปยังขุนนางน้อยใหญ่แห่งหมั่นโจว
“ท่านขุนนางทั้งหลาย เชิญตามเราไปเถิด”
หนิงเฉินนำคนออกัน กุมตัวขุนนางน้อยใหญ่แห่งหมั่นโจวกลับมายังสถานกงสถานของอีเฉิง
เสียงประมือและเสียงปืนในเมืองเบาลงนัก
ทั้งหยวนหลงและมู่อันปาง ล้วนเป็นแม่ทัพผ่านศึกมานัก…แม้ได้พลพรรคมีปืนไฟช่วยเหลือ การปราบพวกกบฏภายในเมืองย่อมไม่ยาก
หนิงเฉินอยู่ในสถานกงสถานอย่างมั่นใจ ยังมีกิจสำคัญที่ต้องทำ
ขุนนางน้อยใหญ่แห่งหมั่นโจวถูกควบคุมตัวไว้ในลานภายใน
หนิงเฉินเอ่ยถามเรียบ ๆ ว่า “อีเฉิงและผู้ว่าราชการเมืองแห่งหมั่นโจว ออกมา!”
จั๋วเหอกวางกับขุนนางอีกคนที่ร่างอ้วนกลม สั่นเทิ้มออกมา
หนิงเฉินรู้ชื่อทั้งสองมาแต่เดิม ก่อนเดินทางมานั้นเขาได้ศึกษาเรื่องราวของหมั่นโจวไว้แล้ว
อีเฉิงจั๋วเหอกวาง
ผู้ว่าราชการเมืองเย่จื้อยง
หนิงเฉินแคะสายตากวาดผ่านทั้งสอง เอ่ยว่า “พวกเจ้าสองคน มากับเรา!”
เขาหาห้องว่างสักห้อง นำจั๋วเหอกวางกับเย่จื้อยงเดินเข้าไป
“ปิดประตูเสีย”
เย่จื้อยงเป็นคนสุดท้ายที่เข้ามา สั่นเครือเมื่อปิดประตู แล้วมองหนิงเฉินด้วยสีหน้าหวาดกลัว
หนิงเฉินเดินเข้าไป นั่งลงบนเก้าอี้อย่างท่าทีครอบครอง จ้องทั้งสองด้วยแววตาเย็นชา
“เรารู้ว่าพวกเจ้าทั้งสองเป็นคนสนิทของฉางเฉิงหยุ่น จึงมีบางเรื่องต้องถาม หวังว่าท่านขุนนางทั้งสองจะตอบความจริง…เราเป็นคนอารมณ์ไม่ดีนัก หากตอบผิด เราอาจฟันทั้งสองตายในมีดเดียวก็ได้”