"พลางกาจค่ายเสบียงไปไหนหมด?"
หนิงเฉินถาม
เหลยอานโค้งคำนับ "กลับองค์แม่ทัพหนิง บรรดาทหารพลางกาจค่ายเสบียงตั้งค่ายอยู่นอกเมืองพ่ะย่ะค่ะ"
หนิงเฉินขับระงมเบา ๆ แล้วว่า "เจ้ามาได้เวลาเสียจริง เหลยอาน เจ้ารีบรุดไปบังคับให้ทหารพลางกาจค่ายเสบียงรุดเข้าเมืองทันที ช่วยมู่อันปางกับหยวนหลงปราบกบฏให้ราบคาบ"
"รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!"
เหลยอานรับบัญชาแล้วรุดออกไป
......
จวบจนถึงยามสู มู่อันปาง หยวนหลง เฟิ่งฉีเจิ้ง และผู้อื่นต่างแล่นรายมายังที่ว่าการอีเฉิง
หนิงเฉินส่งคนไปเรียกพันอวี่เฉิงกลับมาด้วย
ในโถงใหญ่ที่ว่าการอีเฉิง หนิงเฉินประทับนั่ง ณ ที่ประธาน
มู่อันปางเต็มหน้าด้วยความปลาบปลื้ม "องค์แม่ทัพหนิงทรงใช้ทหารปานเทพเจ้าจริง ๆ ข้าน้อยขอยอมเสียแล้ว... เมืองมั่นจิวเข้มแข็งยากจะยึด ได้ยินว่าองค์แม่ทัพจะใช้ทหารสองหมื่นครองมั่นจิว จริง ๆ แล้วคราวนั้นข้าน้อยเคยแอบสงสัยว่าองค์แม่ทัพมั่นใจเกินตัวหรือเปล่า"
"คราวนี้ข้าน้อยยอมรับโดยสุดปลายสติ! ข้าน้อยผ่านศึกเล็กศึกใหญ่มามิใช่น้อย แต่ได้รบที่สะใจ ที่ง่ายดายเช่นนี้เป็นครั้งแรกเสียด้วย!"
"บรรดาทหารใต้บังคับบัญชาต่างกล่าวว่าองค์แม่ทัพคือเทพสงครามจุติ กราบไหว้ยอมรับน้อมราวกับตกอยู่ที่พื้นประสานเท้า... ไม่ถึงวันหนึ่งก็ยึดเมืองมั่นจิวได้ ดั่งฝันไปเลยพ่ะย่ะค่ะ"
หนิงเฉินยิ้มเบา "หยุด...ไม่ ๆ ชมต่อเลย!"
มู่อันปาง "???"
หนิงเฉินหัวเราะ "พูดเล่นน้อย ๆ ... เอาเป็นว่ารายงานสถานการณ์ศึกกันเถอะ?"
มู่อันปางอ้าปากกว้าง ตระหนักดีอย่างดีใจ "พวกกบฏล้วนเป็นพวกไข่อ่อน ตีครั้งเดียวก็พังยับ... ฝ่ายข้าน้อยกวาดล้างศัตรูได้ราวสามพันเศษ จับเชลยได้หกพันเศษ ยังไม่ได้สำรวจตัวเลขจริงพ่ะย่ะค่ะ"
หยวนหลงกล่าว "ฝ่ายข้าน้อยเหมือน ๆ กัน... พวกกบฏบัดนี้เกือบถูกปราบราบคาบหมดสิ้น เหลือกองเล็ก ๆ แตกกระจายก่อความวุ่นวาย อยู่ระหว่างที่คนของเราตรวจตระเวนตามจับ"