รอเงียบ ๆ ไปครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าไม่มีอันตรายใด ๆ
หนิงเฉินจึงก้าวเดินแผ่วเบาไล่มือสำรวจไปข้างหน้า ลองผลักประตูหิน...แต่ประตูกลับอยู่นิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย
หรือว่าตนเองเข้าใจผิด คบเพลิงนี้มิใช่กลไกเปิดประตูหินกันแน่
หรือไม่ก็หมุนไปทางผิด
เขากลับมายืนหน้าคบเพลิงอีกครั้ง กำลังยื่นมือไปจะบิดคบเพลิง บานหินใต้เท้ากลับพลิกคว่ำลงทันที ปรากฏเป็นหลุมลึก
เท้าหนิงเฉินลอยพ้นพื้น ทั้งร่างเสียศูนย์ถลาล้มลงไปข้างหน้า
ไม่ดีแล้ว กลไกซ่อนอยู่จริง!
โชคดีที่หนิงเฉินรีบตั้งสติทัน ขาหนึ่งยันขอบหลุมไว้แน่น ขณะถลาล้มก็ใช้สองมือปะครองขอบอีกด้านไว้ได้ เอาตัวรอดแบบแขวนลอยอยู่กลางหลุม
หนิงเฉินก้มมองลงไปข้างล่าง ก้นหลุมปรากฏแท่งหอกแหลมคมเรียงราย
เขาเหงื่อแตกพลั่กระหน่ำ
โชคดีที่ยืนลงไปเพียงเท้าเดียว หากยืนลงทั้งสองเท้า เมื่อบานหินพลิกคว่ำลงไป คงถูกแทงทะลุเป็นรูพรุนไปแล้ว
ดูท่าเมื่อคราวก่อนที่บิดคบเพลิงไป บานหินนี้ได้หลวมโย้ลงมาตั้งแต่นั้น
ยังดีที่วานความระมัดระวัง ได้ยินเสียงกร๊วจึงรีบกระโดดออกมาทัน...คงเร็วเสียจนบานหินยังตามไม่ทัน
หนิงเฉินออกแรงสองแขนดึงตัวยืนขึ้นตรง ๆ
ดูเหมือนคบเพลิงนี้มิใช่กลไกเปิดประตูหิน
หนิงเฉินสังเกตอีกรอบอย่างถี่ถ้วน
แต่นอกจากคบเพลิงนั้น ดูเหมือนไม่มีสิ่งใดที่ขยับได้อีก
คราก่อนหมุนไปทางซ้าย ถ้าหมุนไปทางขวา จะเป็นการเปิดประตูหินหรือไม่
หนิงเฉินมัดปลายเชือกเส้นหนึ่งไว้กับเสาในระยะไกล คำนวณระยะแล้วมัดอีกต้นไว้ที่เอวตนเอง แม้เกิดเหตุแบบเดิมขึ้นมาอีก แม้ตั้งสติไม่ทัน เชือกก็จะรั้งตัวเอาไว้
แล้วเขาเดินแนบผนังไปยืนใต้คบเพลิง คว้าคบเพลิงไว้ สูดลมหายใจลึก แล้วบิดกระชากไปทางขวา