รุ่งขึ้นยามเช้า
หนิงเฉินให้คนนำประกาศไปติดทั่วทั้งเมือง
จากนั้นจึงเรียกหยวนหลงและพวกเข้าพบ เพื่อประชุมเล็ก ๆ พร้อมกันกับมื้อเช้า
คืนที่ผ่านมาหนิงเฉินกับพันอวี่เฉิงได้นอนเพียงสองสามชั่วยาม
ส่วนหยวนหลงกับพวกได้แอบหลับตาพักเพียงแวบเดียวเท่านั้น
ทหารทั้งหมดก็ล้าเหนื่อยกันถ้วนหน้า
"รายงานสถานการณ์มา"
มู่อันปางเป็นผู้เปิดปากก่อน "ภายในเมืองสงบลงเกือบทั้งหมดแล้ว แต่ยังมีกบฏที่กระจัดกระจายอยู่บ้าง คนของเรากำลังออกค้นหาอยู่"
หยวนหลงพูดต่อทันที "เชลยถูกย้ายออกไปนอกเมืองหมดแล้ว อยู่ในความคุมขังของคนเรา... จะปฏิบัติกับคนเหล่านี้อย่างไร ขอให้ท่านแม่ทัศน์หนิงเป็นผู้ตัดสิน"
หนิงเฉินถามว่า "เชลยมีทั้งหมดกี่คน"
หยวนหลงตอบ "นับสถิติไว้แล้ว รวมทั้งสิ้น 11304 คน"
หนิงเฉินหันไปมองเหลยอาน "ศพของทหารกบฏนับครบหรือยัง"
เหลยอานรีบตอบ "นับแล้วพ่ะย่ะค่ะ รวมทั้งสิ้น 6933 ศพ"
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "นั่นแปลว่ายังมีกบฏราวสองพันคนที่หาตัวไม่เจอสินะ"
ทุกคนพยักหน้า
"ต้องหาคนพวกนี้ให้เจอ ปัจจัยที่คาดเดาไม่ได้เช่นนี้ ต้องกำจัดให้สิ้น"
"หยวนหลง เรื่องนี้ขอฝากเจ้าด้วย"
หยวนหลงพยักหน้า "รับบัญชา!"
หนิงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่แล้วว่า "รายงานความเสียหายจากการรบของพวกเรามา"
เหลยอานกล่าว "กองทัพฉางหลิงเสียทหารไป 473 นาย บาดเจ็บสาหัสกว่า 300 บาดเจ็บสาหัสน้อยกว่า 1000 นาย"
การทำสงคราม ย่อมหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายมิได้
นับว่าเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่แล้ว
หยวนหลงกล่าวเสียงหนักแน่น "กองพันอาวุธไฟเสียทหารไปกว่า 50 นาย บาดเจ็บเกินร้อย"