หนิงเฉินกับพันอวี่เฉิงยุ่งอยู่กว่าสองชั่วยาม จึงจัดการทรัพย์สินของขุนนางน้อยใหญ่ในมั่นจิวได้เสร็จสรรพ
เมื่อมองตัวเลขที่สรุปออกมา ทั้งสองตาค้างถึงกับจุก
"ขุนนางมั่นจิวร่ำรวยเชียวจริง!"
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า "พวกเขายอมทรยศราชสำนักเพื่อรับใช้ฉางเฉิงหยุ่น ย่อมไม่ไร้เหตุผล"
หนิงเฉินพยักหน้า "คนเป็นทาสเงิน นกเป็นทาสอาหาร ช่างเป็นจริง... เสียดาย มีชีวิตหามาได้ ก็ต้องมีชีวิตอยู่ใช้มันให้ได้ด้วย"
ทั้งสองนับรวมทรัพย์สินของเหล่าขุนนางมั่นจิวได้มากถึงสี่ล้านสี่เหลี่ยมเงิน ไม่ต่ำกว่าสี่ร้อยหมื่นเหลี่ยม
และทรัพย์สินอสังหาริมบางส่วน พวกเขาก็เพียงประเมินคร่าว ๆ เท่านั้น
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า "ดูท่ามหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจะสั่งสมอำนาจในมั่นจิวมามิใช่ชั่วข้ามคืน... มิฉะนั้นขุนนางพวกนี้ย่อมหาเงินได้ไม่ถึงมือมากเช่นนี้"
หนิงเฉินลอบคิดในใจว่า เจ้ายังประเมินมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายต่ำไป เขาแอบร่ำรวยจากทรัพย์ที่กอบโกยเองยิ่งกว่านี้
ทองคำเงินและของล้ำค่าในห้องลับนั้นหนิงเฉินมิได้นับละเอียด แต่ย่อมมากกว่านี้แน่แท้
"เจ้าตั้งใจจะยึดไว้เท่าไร?"
พันอวี่เฉิงเปิดปากตรงเข้าประเด็น
เรื่องแบบนี้มีครั้งแรกย่อมมีครั้งต่อมา พวกเขามิใช่ทำเป็นครั้งแรก
หนิงเฉินครุ่นคิดสักครู่แล้วว่า "เก็บครึ่งหนึ่ง!"
พันอวี่เฉิงตกใจ "จะมากไปหรือไม่?"
หนิงเฉินยิ้มแล้วว่า "ของที่เหล่าทหารแลกด้วยชีวิตมา ไม่มากเลยสักนิด... ทำตามที่ข้าว่าเถิด พวกเราเก็บสองร้อยหมื่นเหลี่ยมไว้ ส่วนที่เหลือให้ส่งคนนำกลับเมืองหลวง ให้ฝ่าบาททรงวินิจฉัยเป็นการใหญ่"
พันอวี่เฉิงครุ่นคิดแล้วจึงพยักหน้าเบา ๆ
"แก่พัน เวลาไม่ช้าแล้ว! เจ้าพักผ่อนเถิด ข้าจะจัดทำรายการอีกหน่อย เขียนหนังสือกราบบังคมทูล เช้านี้จะให้คนขนของกลับเมืองหลวง"
"เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนบ้างเถิด!"
......
รุ่งเช้า หนิงเฉินเรียกเฟิ่งฉีเจิ้งมา ส่งรายการหนึ่งให้ และให้เขาบรรทุกของทุกอย่างในรายการขึ้นรถ