ทุกคนตกตะลึงงันไปตามกัน
ฟันพระราชกฤษฎีกาของอดีตฮ่องเต้ นี่คือความผิดอันถึงประหาร
ไม่สิ หนิงจื่อหมิงแต่แรกก็มีความผิดถึงประหารอยู่แล้ว
มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจ้องมองพระราชกฤษฎีกาที่ขาดเป็นสองท่อนในมือตน ทั้งร่างแข็งค้างไปทั้งคน
เขาแหงนตาแทบแตกกระจายจ้องมองหนิงจื่อหมิง ตะโกนลั่นด้วยความบ้าคลั่งว่า "เจ้า...เจ้า...สัตว์นรกนี่ เจ้าจิ้งจอกขาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่องนี่ เจ้าลืมหรือไรว่าทุกสิ่งที่มีอยู่ในยามนี้ ผู้ใดเป็นผู้ประทานให้?"
"เจ้าสัตว์นรกนี่ ลอบค้นหาร่องรอยความผิดของข้าอยู่เงียบ ๆ บัดนี้ก็ยังตัดทางหายของข้าขาดสิ้น...เจ้านี่เลวยิ่งกว่าหมูสุนัขเสียอีก!"
เมื่อพระราชกฤษฎีกาถูกทำลาย ก็ไร้ค่าสิ้นดี!
หนิงจื่อหมิงจ้องมองเขามั่นคง "เจ้าทำให้หญิงที่ข้ารักที่สุดในชั่วชีวานี้ต้องถึงแก่กรรม ถ้าข้าไม่ได้เฝ้ามองเจ้าตายให้ได้ ต่อให้ลงไปถึงใต้พิภพ ข้าจะมีหน้าไปพบนางได้อย่างไร?"
เกิงจิงก้าวขึ้นไป เหวี่ยงเท้าเตะมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายลงกลางพื้น
"มาคน เอาตัวลง ขังลงคุกเด็ดขาด!"
มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายดิ้นรนสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็ถูกตรวนมือตรวนเท้าแล้วลากจูงไป
เกิงจิงมองหนิงจื่อหมิง
หนิงจื่อหมิงส่งคืนดาบให้หนิงเฉิน แววตาที่มองเจ้าตัวเต็มไปด้วยความอาบอิ่ม
จากนั้นก็หันหลัง ยื่นมือออกมา
เขาถูกใส่ตรวนมือตรวนเท้า แล้วถูกจับพาไป
เหล่าขุนนางทั้งปวงเงียบงันราวกับตั๊กแตนหนาว ไม่มีผู้ใดส่งเสียง
หิมะตกหนักยิ่งขึ้นทุกที!
ฮ่องเต้เสวียนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "เจิ้นอ่อนล้าแล้ว หากมีราชกิจใด พรุ่งนี้จึงว่ากัน"
องค์ชายรองจากไปอย่างกะทันหัน ทรงเศร้าโศกถึงกับหมดอาลัย แทบต้องใช้เวลากว่าจะทรงตัวได้...บัดนี้บาดแผลนั้นก็ถูกฉีกออกอีกครั้ง
ฮ่องเต้เสวียนพระพักตร์เหนื่อยล้า ได้เสด็จคืนวังไป
ขุนนางฝ่ายพลเรือนและทหารก็สลายตัวกัน
เกิงจิงมองหนิงเฉิน "เอ่อ...ข้าต้องไปที่คุ้มหนิงแล้วล่ะ"
หนิงเฉินพยักหน้าเงียบ ๆ
"ท่านทูตเกิง ข้าขอไปเยี่ยมหนิงจื่อหมิงที่คุกได้หรือไม่?"
เกิงจิงพยักหน้า
จากนั้น เกิงจิงก็นำพลไปริบทรัพย์คุ้มหนิง
ส่วนหนิงเฉินมาถึงคุกใต้ดิน ได้พบหนิงจื่อหมิง
ทั้งสองมองหน้ากันผ่านประตูขัง
หนิงจื่อหมิงเดินเข้าไปใกล้ เอ่ยว่า "ข้าผิดต่อมารดาของเจ้า และก็ผิดต่อเจ้าด้วย!"