“หนิงหลงผอมบางลงเยอะ ทานเยอะ ๆ หน่อยนะ”
ในห้อง อวี่ตี๋ค่อย ๆ ตักอาหารใส่ชามของหนิงเฉินไม่หยุดหย่อน
หนิงเฉินก็หิวจริง นับแต่เดินทางถึงเมืองหลวง ทั้งวันเต็ม ๆ เขาแม้แต่น้ำหนึ่งอึกยังไม่มีเวลาจิบ
รับประทานอย่างตะกละตะกราม จนกระทั่งท้องแน่นเต็มซองในที่สุด
พออิ่มหนำแล้ว ใจก็สงบลงอย่างเห็นได้ชัด
“หนิงหลง ข้าน้อยขอรับใช้ท่านอาบน้ำจะได้ไหมเพคะ”
อวี่ตี๋เอ่ยขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาย
หนิงเฉินพยักหน้า ทำเสียงในลำคอเบา ๆ
อวี่ตี๋เรียกบ่าวเข้ามาเก็บโต๊ะที่เหลือเศษอาหาร จากนั้นเตรียมน้ำร้อน
ส่วนตัวนางเดินไปยืนด้านหลังหนิงเฉิน ค่อย ๆ บีบนวดไหล่ให้เบามือ
ไม่ช้า น้ำร้อนก็พร้อม
หนิงเฉินลุกขึ้น เดินไปพลางถอดเสื้อผ้าไปพลาง เมื่อมาถึงตรงหน้าถังไม้ ทั้งร่างก็เปลือยเปล่าไร้ซึ่งเครื่องนุ่งห่ม
เขาก้าวลงถัง จมตัวลงในน้ำทั้งตัว เสียงครางอย่างสำราญดังขึ้น
นับแต่ออกจากเมืองหลวง เขาไม่ได้อาบน้ำร้อนอย่างใจคิดสักครั้ง
อวี่ตี๋อ่อนหวานช่วยเช็ดหลังให้หนิงเฉิน
“อวี่ตี๋ หลังที่ข้าออกจากเมืองหลวง มีผู้ใดไร้ตามาหาความลำบากกับเจ้าหรือไม่”
อวี่ตี๋ส่ายหน้า เสียงนุ่มนวลตอบว่า “ไม่มีเลยเพคะ...ชื่อของหนิงหลงดังไปทั่วเมืองหลวงนานแล้ว ไม่มีใครกล้ามาหาความลำบากกับข้าน้อย”
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ
“อวี่ตี๋ อาบด้วยกันไหม”
ใบหน้างามของอวี่ตี๋แดงระเรื่อ นางพยักหน้าว่างอนง้อ
นางค่อย ๆ ถอดเครื่องนุ่งห่มออก เผยให้เห็นร่างงามขาวผ่องละเอียดอ่อน แล้วก้าวลงไปในถังอาบน้ำ
ดวงตาของหนิงเฉินลุกวาว ลมหายใจกระชั้นขึ้น
เขายื่นมือโอบกอดร่างนุ่มนวลนั้นเข้ามา แล้วจูงอวี่ตี๋เล่นเกิมกันริมน้ำต่อไป
สองเดือนกว่าแล้วที่ไม่ได้สัมผัสสตรี
อวี่ตี๋ก็เตรียมใจรับขบวนเสด็จมานานแล้ว หนิงเฉินย่อมไม่กระดากกระเฉด ทั้งใจบุญทั้งใจกว้างมอบให้เต็มที่
จวบจนน้ำในถังเย็นชืด ทั้งสองจึงย้ายสมรภูมิสู่บนเตียง
หนิงเฉินต้องหลงใหลในรูปร่างของอวี่ตี๋จนตลบหลัง
เนื้อไม่ว่าตรงไหนบนร่างของนาง ล้วนงอกงามอยู่ถูกที่ถูกทางทุกส่วน
จวบจนฟ้าเริ่มสาง หนิงเฉินจึงกอดอวี่ตี๋ไว้แน่นแล้วหลับลงอย่างหนัก
วันรุ่งขึ้น ยามเช้า
หนิงเฉินได้อวี่ตี๋รับใช้เปลี่ยนเครื่องทรง ชำระร่าง และรับประทานอาหารเช้า