หนิงเฉินเองก็อึ้งไม่น้อย หากแต่คิดไว้แต่แรกว่าหม่าไคเฉิงคงกระทำการเช่นเดียวกับพ่อบ้านติง ใครจะคิดว่าเมื่อเปิดปากก็ทรยศมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเสียทันที
ความเยาะยุ้งในดวงตาของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายพลันจางหายไปคล้ายควันไฟ ใบหน้าขาวซีดต่อสายตา
ฮ่องเต้เสวียนเบิกตาโพลงเป็นน้ำแข็ง "เจ้าพูดอีกครั้งสิ!"
หม่าไคเฉิงพูดขึ้นอย่างสั่นเทิ้ม "กระหม่อมน้อยยื่นบทขอสู่ฝ่าบาท ทว่าความประพฤติของกระหม่อมน้อยนั้นได้รับคำสั่งจากมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ร่วมมือกับจางยวนชางร่อนคลังทองคำ"
"ยิ่งไปกว่านั้น ชีวิตมารดาของหนิงเฉินก็เป็นเพราะคำสั่งของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่ให้กระหม่อมน้อยลอบสังหาร"
บรรดาขุนนางทั้งปวงเกิดความร่วมมือกันคลั่งขึ้นอีกครา!
ฮ่องเต้เสวียนแลเหลียวไปยังหนิงเฉิน คนเดียวเท่านั้นเห็นหนิงเฉินกำสองหมัดแน่นจนกระดูกนิ้วขาวซีด
ท่านจึงเพิ่งเข้าใจเหตุใดหนิงเฉินจึงหมายมั่นอยู่ให้จงใจกัดติดมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายไว้จนถึงที่สุด
"มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเหตุใดจึงต้องลอบปลงชีวิตมารดาของหนิงเฉิน?"
หม่าไคเฉิงพูดขึ้นอย่างสั่นเทิ้ม "ทั้งนี้เป็นคำร้องขอของฉางหรูเยว่ บุตรสาวของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจึงบัญชาให้กระหม่อมน้อยเอาชีวิตมารดาและบุตรของหนิงเฉิน"
"ในคราวนั้น กระหม่อมน้อยได้รับยาหมอมารดาของหนิงเฉินให้พิษรุนแรงขึ้นจนว่ายตัวตาย...หมอนั่นเห็นหนิงเฉินยังเยาว์วัย จึงไม่กล้าลงมือฆ่า"
"ภายหลัง ได้ทราบว่าหนิงเฉินยังมีชีวิตอยู่ มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจึงบัญชาให้กระหม่อมน้อยทำลายรากทั้งปวง...กระหม่อมน้อยไปยังหมู่บ้านฉางโซ่วอีกครั้ง แต่ไม่สำเร็จ เพราะโดยรอบหนิงเฉินมีผู้เชี่ยวชาญหลังคนหลอกล่อ"
หนิงเฉินสีหน้าอึ้งงัน เขามีผู้เชี่ยวชาญปกป้องรอบกาย เขาเองเหตุใดจะไม่รู้เลย?
ดวงตาของเขาเคลื่อนไปยังหม่าไคเฉิง พยายามข่มจิตข่มใจไม่ให้ฆาตเข้าครอบงำ
ฮ่องเต้เสวียนถามขึ้นเสียงเย็น "สิ่งที่เจ้าเล่ามาทั้งหมด มีหลักฐานหรือไม่?"
หม่าไคเฉิงส่ายหัว "กระหม่อมน้อยไม่มี แต่สิ่งที่กระหม่อมน้อยเล่ามาประโยคเป็นจริงทุกประโยค ขอฝ่าบาทโปรดทรงวินิจฉัย!"
"เจ้าเหลวไหล! นี่คือการกลั่นแกล้งเท็จ!"
มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายตะโกนส่อเสียง