หนิงเฉินออกจากวังหลวง แวะไปที่สถานทูตสี่ชาติก่อน ปิดประตูคุยกับหลี่ฮั่นหรูและเชิ่นมิ่นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกลับมายังกองตรวจการ
เขาเรียกพันอวี่เฉิง เฉินชง และเฟิ่งฉีเจิ้งมาพบ แล้วแบ่งตั๋วเงินทั้งหมดให้กัน
พันอวี่เฉิงจะไปยังค่ายทหารด้วยตนเอง แล้วแบ่งตั๋วเงินที่เหลือให้แก่เหล่าทหารพลทหารในนามของหนิงเฉิน
คณะยังแบ่งกันไม่ทันเสร็จ เครื่องแบบแดงคนหนึ่งก็เดินมาหา แจ้งว่าเกิงจิงมีธุระให้หนิงเฉินไปพบ
ระหว่างนี้เกิงจิงมิได้ปรากฏตัวเลย จดจ่ออยู่กับการสอบสวนหนิงจื่อหมิงและพวก
หนิงเฉินมาถึงห้องของเกิงจิง
"นั่งเถิด!"
เกิงจิงชี้ไปที่เก้าอี้ แล้วยังจัดชงน้ำชาถ้วยหนึ่งให้หนิงเฉิน
หนิงเฉินมองเขาด้วยแววตาสงสัย "ท่านทูตเกิงมีเรื่องจะขอร้องข้าหรือไม่? นอกจากขอยืมเงิน อย่างอื่นพูดได้สบาย"
เกิงจิงวางถ้วยชาลงตรงหน้าหนิงเฉิน เดินกลับไปนั่งยังที่ของตน ลังเลอยู่ครู่จึงกล่าวว่า
"เรื่องของบิดาเจ้าสืบสวนจนเกือบครบแล้ว เมื่อครู่ข้าส่งบันทึกความผิดทั้งหมดเข้าวังไปแล้ว"
มือที่ยกถ้วยชาของหนิงเฉินหยุดค้าง มิได้เอ่ยวาจา
เกิงจิงถอดใจยาว แล้วกล่าวว่า "ความผิดของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ส่วนใหญ่บิดาเจ้าลงมือร่วมด้วย"
หนิงเฉินถอดใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "เขาต้องตายแน่ ใช่หรือไม่?"
เกิงจิงพยักหน้า
มิใช่เพียงต้องตายเท่านั้น ด้วยความชั่วทั้งปวงที่หนิงจื่อหมิงกระทำไว้ แม้จะประหารเป็นพันท่อนก็ยังน้อยเกินไป
"แต่พี่ชายทั้งสองของเจ้ากลับสะอาดเสียด้วย มิได้เกี่ยวข้องด้วยเลย... ทว่าความผิดของบิดาเจ้า ต่อให้สุ่มหยิบข้อใดข้อหนึ่งก็ประหารล้างตระกูลได้ สุดท้ายจะพิพากษาเช่นไร ยังต้องดูพระประสงค์ของฝ่าบาท"
หนิงเฉินมิได้เอ่ยปาก สิ่งที่ทำได้เขาทำหมดแล้ว
องค์เจ้าเก้าช่วยวิงวอนขอโทษให้หนิงซิงกับหนิงเม่าไปแล้ว ฮ่องเต้เสวียนจะทรงอภัยแก่ทั้งสองหรือไม่ มิใช่ที่เขาจะกำกับได้
"หนิงเฉิน เวลาของพวกเขาเหลือไม่มากแล้ว ว่างเมื่อใดก็ไปเยี่ยมเขาเสียบ้างเถิด"
"ต่อให้ท่านหนิงเคยปฏิบัติต่อเจ้าเช่นไรก็ตาม ครั้งนี้ที่ล้มล้างมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายได้ เขาอาสาแลกด้วยชีวิต เป็นชายชาตรีของแท้"
หนิงเฉินตอบรับอึกใจ แล้วลุกขึ้นจากไป
......
คุกที่มืดมนและแคบคับ