หนิงเฉินนอนหลับจนตะวันสูงเสาเมื่อวันรุ่งขึ้น จึงไม่เป็นที่ไม่เป็นที่ไม่ยอมลุกจากเตียงของอวี่ตี๋
หลังรับประทานอาหารโดยมีอวี่ตี๋รับใช้ จึงขี่ม้ามายังกองตรวจการ
หน้าทางเข้ากองตรวจการจอดรถม้าอันวิจิตรอยู่คันหนึ่ง
รอบ ๆ รถม้ามีชายฉกรรณ์ในเครื่องแต่งกายพลเรือนคุ้มกันอยู่หลายคน ทุกคนร่างกายแข็งแกร่ง ขมับเบียดเบ่งเล็กน้อย เห็นเถิดเทิงก็รู้ว่าฝีมือไม่ธรรมดา
หนิงเฉินกำลังแปลกใจว่ารถม้านี้เป็นของผู้ใด
ม่านบนหน้าต่างเล็กของรถม้าถูกเปิดออก มองเห็นใบหน้างดงามราวดวงจันทร์เบื้องหลัง
หนิงเฉินสะดุดใจเล็กน้อย กลับเป็นองค์เจ้าเก้าเสียนี่
ชายหนุ่มลงจากหลังม้า เดินเข้าไปคำนับ “กระหม่อมน้อยคารวะองค์เจ้าเก้า!”
องค์เจ้าเก้าให้พลทหารรอบรถม้าถอยออกไปไกล แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส “เปิ่นกงมาบอกข่าวดีแก่เจ้า”
“ข่าวดีอะไรพ่ะย่ะค่ะ”
“พระบิดาทรงอภัยโทษประหารแก่พี่สองกับพี่สามของเจ้า และทรงเนรเทศทั้งสองไปสร้างกำแพงเมืองที่ด่านเป่ยหลิน”
แววตาหนิงเฉินเปล่งประกายเล็กน้อย
หนิงซิงกับหนิงเม่าถูกเนรเทศไปด่านเป่ยหลิน เขาเข้าใจเจตนาของฮ่องเต้เสวียนทันที
ด้วยชื่อเสียงของเขาที่ด่านเป่ยหลิน ประกอบกับสายสัมพันธ์กับเหลียงจิงอู่ เมื่อหนิงซิงกับหนิงเม่าไปถึงที่นั่น ทั้งสองย่อมได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นแน่
ฝ่าบาททรงห่วงใยแผนการเป็นแรงกล้ายิ่งนัก
“กระหม่อมน้อยขอพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณจากฝ่าบาท!”
องค์เจ้าเก้าเบ้ปากริดฉ่ำ แล้วเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง “แล้วเปิ่นกงล่ะ?”
หนิงเฉินแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ “องค์เจ้ามีเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้านี่...ฮึ่ม...”
องค์เจ้าเก้าหันหน้าหนี ดูเหมือนเด็กหญิงน้อยที่หงุดหงิดเพราะไม่ได้ลูกอม
หนิงเฉินหัวเราะขำ “ขอบพระคุณองค์เจ้าเก้าที่ทรงเสนอเรื่องไว้ชีวิตพี่ชายทั้งสองของกระหม่อมน้อย”
ใบหน้าขององค์เจ้าเก้าจึงผ่องใสด้วยรอยยิ้มร่าเริง
“งั้นเจ้าจะตอบแทนเปิ่นกงว่าอย่างไรล่ะ?”
หนิงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วกล่าว “เรื่องนี้...ก็ขึ้นอยู่ว่าองค์เจ้าต้องการให้กระหม่อมน้อยทำสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”
องค์เจ้าเก้ายิ้มหวาน “งั้นเจ้าชวนเปิ่นกงไปรับประทานอาหารก็แล้วกัน?”
แค่นี้เองหรือ?
หนิงเฉินสะดุ้งตกใจ ง่ายจะหลงใหลเพียงนี้หรือ!