จักรพรรดินีวางกระดาษในพระหัตถ์ลง ทรงเหลือบมองหนิงเฉินแล้วตรัสยิ้ม
“ท่านแม่ทัพหนิงต่างหากที่เป็นผู้แท้จริง ใช้พู่กันปกป้องแผ่นดินได้ ขี่ม้าสยบแผ่นฟ้าได้”
หนิงเฉินขับเสียงหัวเราะเบา ๆ “กระหม่อมก็ยังขึ้นเตียงรู้จักสตรี ลงเตียงรู้จักรองเท้าอีกต่างหาก”
“ดูท่าแคว้นอู่มีสายลับในต้าเสวียนไม่น้อยสินะ ถึงกับแทรกซึมถึงราชสำนัก...กวีนิพนธ์ที่ว่า ‘หนึ่งใบ สองใบ สามใบ สี่ใบ’ นั้น ข้าแต่งขึ้นเล่นเอามืดสนุกกับองค์เจ้าเก้า ไม่คิดว่าเจ้าจะรู้ด้วย?”
จักรพรรดินีทรงเม้มพระโอษฐ์อย่างเฉื่อยชา “ต้าเสวียนก็มีสายลับในแคว้นอู่ของเราไม่น้อยเช่นกันกระมัง?”
เมื่อกลับถึงเมืองหลวงคงต้องหาวิธีกวาดล้างสายลับของแคว้นอู่เสียบ้าง...หนิงเฉินลอบคิด
จักรพรรดินีทอดพระเนตรหนุ่มน้อยตรงหน้า แววพระเนตรประกอบด้วยความชื่นชม และรสชาติอันกล่าวขวัญมิได้อีกชนิดหนึ่ง
“หนิงเฉิน เจ้ามาอยู่กับแคว้นอู่ของเราเถิด?”
“เอ๊ะ?”
จักรพรรดินีตรัสยิ้ม “เจ้ามาแคว้นอู่ สิ่งใดที่เจ้าปรารถนา เราล้วนมอบให้ได้ทั้งสิ้น...แต่เจ้าในต้าเสวียนก็เป็นได้แค่เครื่องแบบเงินเพียงน้อยนิด แม้วันนี้จะได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพยามวิกฤต แต่ก็ไร้ซึ่งตราอาญาสิทธิ์กองทัพ”
หนิงเฉินยิ้มเฉย “ไม่เป็นไร ข้าราชองครักษ์ทหารเชื่อฟังข้าก็พอแล้ว”
จักรพรรดินีทรงโบกพระหัตถ์ “ไม่เหมือนกัน! เมื่อมีตราอาญาสิทธิ์กองทัพ มีศักดิ์แม่ทัพจากพระบรมราชโองการแต่งตั้ง แม้แต่จักรพรรดิแห่งต้าเสวียนจะทำร้ายเจ้า ก็ยังต้องรักษาขั้นตอน”
“แต่เจ้านั้น เพียงฮ่องเต้เสวียนตรัสสักคำ เจ้าก็ไม่เหลืออะไรเลย”
“จักรพรรดิต้าเสวียนทรงเมตตาเจ้ายิ่งนัก แต่กลับระแวงเจ้าเสียทุกย่างก้าว...ทรงวางเจ้าไว้ในกองตรวจการคือหลักฐานชัดที่สุด เพราะกองตรวจการไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชการแผ่นดิน พระองค์มิทรงประสงค์ให้เจ้ามีอำนาจบนที่ประชุมพระยา”
หนิงเฉินยิ้ม “เจ้าเข้าใจผิด! จักรพรรดิแห่งต้าเสวียนของเรามิได้ระแวงข้า หากแต่ทรงรู้จักข้าดี...ทรงหมายรู้ว่าจิตฝันของข้ามิได้อยู่ที่ราชสำนัก สมรภูมิต่างหากคือเวทีของข้า”