จักรพรรดินีลุกขึ้นยืน มองหนิงเฉินที่ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากแดงชู้ขึ้นเล็กน้อย
“เจิ้นเคยกล่าวไว้ สิ่งใดที่เจิ้นปรารถนา ย่อมได้มาไม่มีผิด”
“เจิ้นชื่นชมเจ้ายิ่งนัก อนิจเสียที่เจ้าดื้อรั้นไม่หักห้าม...แต่ไม่เป็นไร อีกไม่ถึงหนึ่งปี เจ้าต้องรุดไปแคว้นอู่ เพื่อถวายการรับใช้เจิ้นเป็นแน่”
ใบหน้าของจักรพรรดินีแดงระเรื่อ แววตาสั่นไหว ในที่สุดราวกับตัดสินใจแน่วแน่ จึงถอดเกราะและคลี่เครื่องนุ่งห่มลง
หนิงเฉินพูดถูกข้อหนึ่ง เธอขึ้นครองราชบัลลังก์ได้ ก็ด้วยมีผู้เลิศปัญญาแอบแนะทางให้เบื้องหลังจริง
แต่บัดนี้ผู้นั้นใกล้พ้นเงื่อนเงื่อนจากการควบคุมของนางเข้าเต็มที
ผู้นั้นไม่เพียงกุมอำนาจครึ่งหนึ่งของแคว้นอู่ หากยังมีใจคิดร้ายต่อนางเป็นพิเศษอีกด้วย
ดังนั้น นางต้องกำจัดผู้นั้นให้จงได้
แต่จะกำจัดผู้นั้น ก็ต้องมีผู้ช่วยเหลือ...ทว่าผู้ที่จะเลือกนั้น ทั้งต้องไม่ใช่ชาวแคว้นอู่ และต้องกุมอำนาจใหญ่พร้อมกัน
ฉะนั้นตามแผนของนาง หนิงเฉินคือผู้เหมาะสมที่สุด
ประการแรก นางสืบสวนหนิงเฉินมาอย่างละเอียด ความสามารถของเขาโดดเด่นเหลือคณา
ประการที่สอง หนิงเฉินเป็นที่ไว้วางพระทัยของฮ่องเต้ต้าเสวียนอย่างลึกซึ้ง แถมยังเชี่ยวชาญยุทธศาสตร์การศึก บัดนี้กองทัพใหญ่นับสิบหมื่นนายที่ชายแดนต้าเสวียน ล้วนอยู่ในกำมือของหนิงเฉิน ต่อไปย่อมเป็นกำลังช่วยนางได้แน่
ประการที่สาม หนิงเฉินหน้าตาดี ฝีมือเก่งกาจ ขอเมล็ดพันธุ์จากเขาสักเมล็ด...เช่นนี้ทั้งมั่นใจว่าหนิงเฉินจะช่วยนาง และยังจะทิ้งองค์จักรพรรดิผู้ทรงความสามารถไว้เป็นหลักชัยของแคว้นอู่ในกาลภายหน้า
จักรพรรดินีคาบฟันขาวงามอย่างเขากัดริมฝีปากแดงไว้แน่น ค่อยก้าวไปข้างหนิงเฉินที่ใบหน้าแดงก่ำ
......
ครั้งหนึ่งชั่วยามผ่านไป
จักรพรรดินีวางผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่งลงบนโต๊ะ รอยเลือดเป็นประกายกระจายเต็มผืน ดั่งดอกบัวพลูบานสะพรั่ง
นางเดินไปดึงหอกเงินขึ้นจากพื้น แลชำเลืองมองหนิงเฉินที่หมดสติ แล้วจึงก้าวออกจากเต็นท์...เพียงแต่ย่างก้าวดูเยื้องผิดธรรมชาติไปนิด