หนิงเฉินมองกองทัพที่แน่นขนัดดังผึ้งมาร ครุ่นคิดเพียงชั่วเล็กน้อย แล้วเอ่ยออกมาเพียงสองคำ “ต้องไป!”
ฉียวนจงและพวกพ้องเริ่มร้อนใจขึ้นมา
จักรพรรดินีแคว้นอู่นั้นเลื่องชื่อมาแต่ไหนแต่ไรว่าขี้สงครามชอบชิงชล มักเสด็จยกทัพพระองค์เองบ่อยครั้ง แม้จะเป็นสตรี แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าดูหมิ่น
ครานี้กลับเชิญหนิงเฉินไปพบ ย่อมไม่รู้ว่าซ่อนเล่ห์เหลี่ยมอะไรไว้?
หนิงเฉินยิ้มอย่างเยือกเย็น “นางเชิญอย่างจริงใจ ข้าหากแสร้งหลบไปไม่พบหน้า ย่อมเป็นการบั่นทอนศักดิ์ศรีของแคว้นต้าเสวียนของเรามิใช่หรือ?”
“หากได้เป็นเกียรติให้เหล่าทหารได้มีเวลาฟื้นฟูกำลังกายบ้าง แม้ต้องเสียเวลาเดินทางหนึ่งเที่ยว ย่อมคุ้มค่า!”
“สิ่งสำคัญคือต้องไม่ให้เหล่าทหารแห่งต้าเสวียนคิดว่าแม่ทัพของตนเป็นคนขี้ขลาดจิตใจเล็กเท่าหนู”
ฉียวนจงและพวกพ้องแม้จะเป็นห่วง แต่ก็หาข้อโต้แย้งคำของหนิงเฉินมิได้
เว้นแต่ว่า หนิงเฉินคือแม่ทัพใหญ่ วาจาของเขาย่อมเป็นพระราชโองการของกองทัพ
หนิงเฉินออกคำสั่ง “แก่พัน หยวนหลง พามือปืนไฟสองร้อยนาย ติดตามข้าไปหนึ่งเที่ยว!”
“ทหารรับอาสา!”
หยวนหลงไม่เสียเวลาพูดเปล่า กลับตัวไปจัดทัพทันที คำสั่งทหารดังภูเขา และวาจาของหนิงเฉินย่อมเป็นคำสั่งของกองทัพ
หนิงเฉินหันไปมองฉียวนจง “พี่ใหญ่ชี้ ที่นี่ขอฝากไว้กับพี่ หากสามชั่วยามไม่เห็นข้ากลับมา ให้กองทัพเคลื่อนหน้าไปอีกห้าลี้”
ฉียวนจงพยักหน้า “รับทราบ!”
เขาไม่วางใจ จึงว่าต่อ “ระวังตัวให้ดีทุกประการ!”
หนิงเฉินยิ้มแล้วพยักหน้าเบา ๆ
เขาให้คนนำน้ำมา เช็ดหน้าอย่างง่ายดาย แล้วเปลี่ยนเกราะชุดสะอาด
หนิงเฉินนำพันอวี่เฉิงและหยวนหลง พร้อมมือปืนไฟสองร้อยนาย มุ่งหน้าไปตามนัด