ห้องพักแคบเกินไป หนิงเฉินกับคังลหลวงจึงเดินออกมายังลานด้านนอก
“หนิง ขุนพลชุดเงิน กรุณา!”
หนิงเฉินก็ไม่ยอมให้เป็นฝ่ายถอย ร่างพุ่งขึ้นเหมือนเสือชีตาลันเข้าหาคังล
ดาบยาวในมือฟันออกไปพร้อมแสงเย็นเยียบ
คังหลัวยกกระบี่ขึ้นรับดาบนั้น พร้อมเหวี่ยงขวาเท้าเข้าอกหนิงเฉิน
แสงเย็นกะพริบพราว!
เสียงซิดดังขึ้น
สีหน้าคังลเปลี่ยนไปทันที รีบชักขากลับ ก้มมองเห็นขากางเกงขาดเป็นทางยาว
เงยหน้าขึ้นมอง เห็นหนิงเฉินกำดาบสั้นคมกริบไว้แน่นในมือซ้าย
ไม่ใช่ว่าแสดงกันหรือ? จำเป็นต้องเสแสร้งเนียนขนาดนี้หรือ?
แม้จะเกรี้ยวโกรธเล็กน้อย แต่เพื่อแผนที่กำลังกันชายแดนใต้ เขาเลือกที่จะอดทน!
คังลส่งเสียงเฮือกเย็น กระบี่พริ้วเป็นประกายพร้อมเสียงหวีดฝ่าอากาศ ดุจอสรพิษแผดเผาลิ้น แทงเข้าหาหนิงเฉินราวสายฟ้าผ่า
หนิงเฉินสะบัดดาบรับ เสียงต๊างดังกึกก้อง กระทุ้งกระบี่คังลออกไป ดาบสั้นในมือซ้ายแทงราวสายฟ้าเข้าที่สีข้างเอวของอีกฝ่าย
คังลถอยหลังหลบการโจมตีนั้น กระบี่กวาดแสงเย็นเยียบเข้าที่คอหนิงเฉิน
ต๊างต๊างต๊าง แสงดาบเงากระบี่ เสียงโลหะปะทะกันชวนขนลุก ประกายไฟกระจายทั่ว
ทั้งสองแลกหมัดแลกเท้ากันมาเรื่อย ๆ รบรากันเป็นก้อนเดียว
หลี่ฮั่นหรูกับเสิ่นหมินตกใจจนต้องวิ่งออกมาดู เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็สีหน้าเปลี่ยน...ทำไมจึงลงมือตีกัน?
“ทั้งสองเจ้ากรุณาหยุดเถิด นี่จะดูไม่เป็นระเบียบใดเลย!”
หลี่ฮั่นหรูรีบเข้าห้ามด้วยสีหน้าร้อนใจ
แต่บัดนี้หนิงเฉินกับคังลต่างลุกโกรธกันเข้าเต็มเปา ฝ่ายใดไม่ยอมแพ้ฝ่ายใด จะให้หยุดก็ยาก
ต๊าง!!!
ดาบปะทะกระบี่ ประกายไฟกระจายเต็มทาง
ดาบในมือหนิงเฉินถูกแรงกระแทกจนหลุดมือ พุ่งเฉียดหนังศีรษะกูรูแห่งหนานเยว่ผ่านไป เสียงติงดังกึกก้องก่อนปักคาอยู่บนบานประตู
กูรูแห่งหนานเยว่ตกใจกอดหัวนั่งยองลงกับพื้น หน้าซีดเผือด...นี่มันชาติใดมันคือการแสดงกันหรือเอ๊ย!
จริงอยู่ หนิงเฉินมิได้ตั้งใจ เพราะอุ้งมือขวาถูกแรงกระแทกจนแตกฉาน ไม่อาจกำดาบไว้ได้
คังลเองก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไร มือขวาสั่นเหลืออดทน กระบี่เกือบหลุดมือ
แต่แล้วเพียงชั่วเดียว เขารู้สึกข้อมือเจ็บแปลบ มือขวาแทบไม่รู้สึกตัว กระบี่จึงหลุดพ้นจากมือ