หนิงเฉินนำกำลังกลับค่ายทหาร
“แก่เฟิง ข้ามอบหมายภารกิจหนึ่งให้... เห็นแนวไผ่บนเนินเขาฝั่งตรงข้ามหรือไม่ เจ้าพาคนไปหนึ่งชุด ตัดไผ่กลับมาให้มากที่สุด ขนาดเท่าต้นแขนยิ่งดี”
เฟิ่งฉีเจิ้งไม่ซักถามว่าหนิงเฉินต้องการไผ่ไปทำสิ่งใด พยักหน้ารับแล้วพาคนกว่าร้อยชีวิตออกไปทันที
“แก่พัน เจ้าพาคนไปเอาผ้าใบกันฝนที่เหลือมาให้หมด”
พันอวี่เฉิงพยักหน้าแล้วพาคนไป
สิ่งที่หนิงเฉินจะสร้างคือปีกสามเหลี่ยม แท้จริงแล้วก็คือร่อนสามเหลี่ยมแบบเรียบง่ายนั่นเอง
หากบุกเข้าเมืองหม่างโจวจากด้านหน้าไม่ได้ ก็ต้องร่อนลงจากภูเขาด้วยปีกสามเหลี่ยม
เขาเพิ่งสำรวจภูมิประเทศของหมั่งโจวมาแล้ว ดูท่าทางจะมีเพียงวิธีนี้ที่พอเป็นไปได้
โชคดีที่การทอผ้าของต้าเสวียนเจริญก้าวหน้า เต็งที่ใช้ในการทัพทำจากผ้าคล้ายผ้าใบ เส้นด้ายฝ้ายที่ใช้ทอจะแช่น้ำมันถงอยู่ก่อน แล้วจึงทอขึ้นด้วยวิธีพิเศษ
ผ้าชนิดนี้เหนียวแน่นทนทาน กันลมกันน้ำ เพียงแต่ไม่ค่อยกันไฟ
หากเป็นอาณาจักรอื่น ย่อมสร้างปีกสามเหลี่ยมไม่ได้เป็นแน่
เช่นอาณาจักรถัวหลัว เต็งของพวกเขาทำจากหนังและขนสัตว์ บางแห่งยังใช้เปลือกไม้อีกด้วย
ไม่ถึงชั่วยาม ปีกสามเหลี่ยมเรียบง่ายอีกฝ่ายจึงกลับมาพร้อมไผ่จำนวนมาก
พันอวี่เฉิงก็นำผ้าใบกันฝนที่เหลือมาด้วย
หนิงเฉินลงมือสร้างทันที
แรกเริ่มให้คนจุดกองไฟ อบไผ่ให้ร้อนแล้วดัดให้โค้งได้ตามรูปทรงที่ต้องการ
เพราะไม่มีเครื่องมือชำนัญพิเศษ หนิงเฉินจึงสร้างได้เพียงแบบเรียบง่ายเท่านั้น
อีกทั้งของที่เขาสร้างนี้ควบคุมทิศทางได้ไม่ดีนัก และกลางอากาศอาจแตกสลาย หรือผ้าใบถูกลมฉีกขาด... นั่นคือเหตุที่เขาว่าจะรอดชีวิตหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าใครชะตาหนากว่ากัน