เมื่อกลับถึงค่ายทหาร หนิงเฉินก็รีบสั่งให้คนออกไปโค่นต้นไผ่ทันที
พอไผ่ถูกโค่นนำกลับมา กองไฟจุดขึ้นเป็นกอง ๆ ทั่วค่าย
หนิงเฉินให้ทหารนำไผ่ไปเผาให้อ่อน แล้วดัดโค้งเป็นรูปทรงที่ต้องการ
เขายังปรับปรุงปีกสามเหลี่ยมอีกด้วย โดยเสริมไม้ไผ่โค้งสองท่อนไว้ใต้คานขวางสองอัน เพื่อทำหน้าที่ลดแรงกระแทก
นอกจากนี้ ผ้าใบก็ใช้สองชั้น
ภูเขาข้างเมืองหม่างโจวสูงถึงสามร้อยสี่สิบกว่าเมตร สูงกว่าภูเขาที่ทดสอบยามบ่ายมากนัก
หนิงเฉินห่วงว่าผ้าใบจะถูกลมกรดฉีกขาด จึงต้องใช้สองชั้น
ผ้าใบไม่พอ ก็แผกเต็งออกมา
หนิงเฉินเตรียมพาทหารปืนไฟพันนาย ลอบโจมตีเมืองหม่างโจวยามค่ำ
ดังนั้น จึงต้องการปีกสามเหลี่ยมห้าร้อยอัน
ไม่ว่าอย่างไร ก่อนยามอินของพรุ่งนี้ ต้องสร้างปีกสามเหลี่ยมให้ได้ห้าร้อยอันให้จบ
เขาวางแผนจะลงมือลอบโจมตีช่วงยามเมา กล่าวคือตีห้าถึงหกโมงเช้า ช่วงที่ผู้คนง่วงนอนที่สุด
ขณะที่ทหารทั้งค่ายยุ่งอยู่นั้น หนิงเฉินและพวกกลับเข้าไปในเต็งใหญ่
หนิงเฉินเอ่ยขึ้นว่า “ยามเมา เราจะพาทหารปืนไฟพันนายลอบโจมตีเมืองหม่างโจว”
“แก่พัน แก่เฟิง ไปกับเราด้วย”
พันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้ารับ
หนิงเฉินกล่าวต่อไปว่า “หลังจากพวกเราออกเดินทางไปครึ่งยาม จางทหารมู กับหยวนหลง ให้นำกองทัพใหญ่มารุดไปที่เมืองหม่างโจว”
“พอพวกเราเข้าไปในเมืองได้ จะทำสุดชีวิตเปิดประตูเมือง... ประตูเมืองเปิดแล้ว ห้ามเสียเวลาแม้แต่นิดเดียว รีบบุกเข้าเมืองทันที ผู้ยอมจำนนอย่าฆ่า ผู้ต่อต้านฆ่าไม่ยั้ง”
มู่อันปางกับหยวนหลงรับนิยม “รับทราบ!”
“แก่พัน หลังเข้าเมืองแล้ว เจ้ามีภารกิจอีกอย่าง... ทันทีที่เข้าไปในเมืองได้ เจ้าต้องนำทหารปืนไฟร้อยนายพุ่งตรงไปที่ประตูเมืองทิศเหนือ ห้ามปล่อยให้ใครหลุดรอดไปได้แม้แต่คนเดียว”