จากลิงโจวถึงหมางโจว ใช้เวลาราว 5 วัน
แต่หนิงเฉินกำลังแข่งกับไท้ซือเรื่องเวลา กองทัพจึงเดินทัพเร่งรุดตลอดทาง ทหารทุกคนติดอาวุธเบา จึงใช้เวลาไม่ถึง 4 วันก็มาถึง
กองทัพตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ห่างจากเมืองหม่างโจว 30 ลี้
“ท่านแม่ทัพหนิง ประตูเมืองหม่างโจวปิดสนิท บนกำแพงเมืองมีกำลังทหารมากมายเฝ้ารักษา...”
ภายในเต็นท์สั่งการ ทหารสอดแนมกำลังรายงานสถานการณ์ของเมืองหม่างโจว
หยวนหลง พันอวี่เฉิง และคนอื่น ๆ ต่างขมวดคิ้ว
หนิงเฉินกลับไม่แปลกใจ
คนที่ฮ่องเต้เสวียนส่งไปหมางโจวได้ทำให้งูตื่นไปแล้ว ฉางเฉิงหยุ่นมีการป้องกันตัวก็เป็นเรื่องธรรมดา
ชื่อเต็มของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายคือฉางเฉิงหยุ่น แต่ทุกคนชินปากเรียกว่ามหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย จนแม้แต่ฮ่องเต้เสวียนยังเปลี่ยนนิสัยนี้ไม่ทันทันที
หยวนหลงถามว่า “ค่ายลำเลียงจะมาถึงเมื่อไร”
ค่ายลำเลียงมีหน้าที่ดูแลเสบียง รถเข็นล้อมเมือง บันไดยาว และอื่น ๆ
ของเหล่านี้หนักทั้งนั้น เดินทางเชื่องช้า รอค่ายลำเลียงมาถึง ช้าที่สุดก็ต้องรออีก 2 วัน
หนิงเฉินลุกขึ้นยืน กล่าวว่า “พวกเจ้ารออยู่กับที่ ข้าจะไปคุยกับท่านมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย”
พันอวี่เฉิงตกใจยิ่ง “ห้ามเด็ดขาด มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเกลียดชังท่านถึงขั้นทะเลือดใน ท่านไปไม่ได้”
“วางใจเถิด ข้าจะพาทหารปืนไฟ 1,000 นาย ขี่ม้าเร็วเบา... จะไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น”
“ยังไงก็ต้องรอค่ายลำเลียงอีก 2 วัน แม้พวกเขาจะมาถึง กำลังพวกเราก็น้อย ไม่แน่ว่าจะตีประตูเมืองแตกได้... ข้าต้องไปดูด้วยตาตนเอง ว่ามีวิธีอื่นบุกเข้าเมืองหม่างโจวหรือไม่”