ขันทีใหญ่ฉวนพาเหล่าองครักษ์จากไปแล้ว
เหล่าองครักษ์เมื่อจากไป ต่างมองหนิงเฉินด้วยแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความขอบคุณ
เหล่าเครื่องแบบเงินและเครื่องแบบแดงที่มาดูความครึกครื้นต่างกล่าวขอบคุณไม่หยุด... เสียจนแทบจะเรียกหนิงเฉินว่าบิดา
เฟิ่งฉีเจิ้งเดินเข้ามาใกล้ กล่าวว่า "เจ้าบ้าหรือเปล่า? ทองคำทั้งหีบเต็ม ให้เจ้าแจกจ่ายจนหมดสิ้น"
หนิงเฉินยิ้มแล้วว่า "คนเรานับแต่โบราณล่วงเลยมา ย่อมหลีกเลี่ยงความเต็มเปี่ยม ครึ่งจนครึ่งรวย ครึ่งหนึ่งใจสบาย"
เฟิ่งฉีเจิ้งเกาศีรษะ "หมายความว่าอย่างไร?"
หนิงเฉินทำหน้าไม่ถูก จึงอธิบายว่า "ความหมายก็คือ ค่ำนี้ที่สำนักเจียวฟาง เปิ่นกวนเลี้ยงเอง!"
เฟิ่งฉีเจิ้งว่า "ไม่ไม่ไม่... ค่ำนี้ข้าน้อยเลี้ยงเอง คราวนี้ถึงตาข้าจะเป็นบิดาบ้าง เรียกบิดาสิ เร็ว!"
"เรียกว่าอะไรนะ?"
"เรียกบิดา"
"เออ ลูกชายน่ารัก... เข้าไปหาห้องว่างห้องหนึ่งเดี๋ยวนี้ ช่วยบิดาขนของเข้าไปด้วย"
เฟิ่งฉีเจิ้งถือแท่งทองคำอยู่สองสามแท่ง "เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะเอาเงินของข้าทุบหัวเจ้าให้ตาย?"
หนิงเฉินส่งสายตาดุให้เขา แล้วหาห้องว่างห้องหนึ่ง ให้คนช่วยกันขนสิ่งของที่ฮ่องเต้เสวียนพระราชทานทั้งหมดเข้าไปไว้
สิ่งของที่พระเจ้าแผ่นดินพระราชทาน ย่อมไม่ต้องกลัวว่าใครจะแอบขโมย
สิ่งที่เขาสนใจที่สุดในเวลานี้คือคฤหาสน์หลังนั้น ฝ่าบาททรงเป็นฝนฟ้าคะนองยามขบถถึงที่จริง กำลังคิดจะซื้อคฤหาสน์สักหลัง ฮ่องเต้เสวียนก็พระราชทานมาให้เสียแล้ว
หนิงเฉินตั้งใจจะไปดูคฤหาสน์หลังนั้น... รออีกชั่วครู่ค่อยรับลุงไฉกลับมา
"ท่านเฉิน ท่านเฟิ่ง ไปดูคฤหาสน์กับข้าหน่อย"
ทั้งสองย่อมไม่มีข้อคิดเห็น
แต่พอสามคนเพิ่งออกจากกองตรวจการ ม้ามือหนึ่งตัวหนึ่งก็พุ่งทะยานมา
บนหลังม้าคือชายวัยกลางคนสวมชุดข้าราชการ
ผู้มาถึงรีดบังเหียน ลงจากหลังม้า เดินรีบมาหาทั้งสาม มองหนิงเฉินแล้วโค้งตัวประสานมือ "ขอทราบว่าท่านคือท่านหนิงเครื่องแบบเงินหรือไม่?"
หนิงเฉินพยักหน้า "ใช่แล้ว!"
"ท่านหนิง คณะทูตแห่งอาณาจักรหนานเยว่มาถึงห่างจากประตูนั้นเฉิงสิบลี้แล้ว กระหม่อมได้รับบัญชาจากท่านหลี่ จึงมารบท่านหนิงให้เสด็จรีบไปยังที่นั้น"