หนิงเฉินอุ้มสมุนไพรสองห่อใหญ่ออกจากวังหลวง
นางขี่เตียวซัว กีบเท้าตุบตับกลับสู่กองตรวจการ
สิ่งที่หนิงเฉินไม่คาดคิดคือ ยังมีความปรีดีที่ไม่ได้คาดฝันรออยู่
เฟิ่งฉีเจิ้งและเฉินชงกลับมาแล้ว!
เขาลับเก็บสมบัติทองคำเงินและอัญมณีไว้ครึ่งหนึ่ง ให้เฟิ่งฉีเจิ้งกับเฉินชงคุ้มกันขนมา ตั้งใจให้กลับถึงเมืองหลวงช้ากว่ากำหนดเพียงเล็กน้อย
"ได้ยินว่าเจ้าล้มมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายลงได้แล้วสินะ?"
ดวงตาของเฟิ่งฉีเจิ้งเต็มไปด้วยความตกตะลึง
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ "ล้มได้จริง แต่ไม่สิ้นซากเสียทีเดียว บัดซบนั่นหนีรอดไปได้!"
เฉินชงกล่าวว่า "เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกข้ากลับมาได้ยินข่าวนี้แล้วตกใจแค่ไหน หนิงเฉิน เจ้านี่เก่งเกินมนุษย์ ข้ายอมเลย"
หนิงเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ "งั้นทำไมไม่ค้อมหัวให้ข้าสักที?"
"ไปให้พ้นไป!"
หนิงเฉินยิ้ม แล้วเปลี่ยนเรื่อง "ของพวกนั้นปลอดภัยดีนะ?"
ทั้งสองพยักหน้า
เฟิ่งฉีเจิ้งกล่าวว่า "ของอยู่ที่บ้านข้า"
หนิงเฉินไตร่ตรองสักครู่ จึงว่า "พวกเจ้าเพิ่งกลับมา ข้าขอหยุดให้หนึ่งวัน... สองคนนี้ไปประสานงานกันเถอะ เปลี่ยนของพวกนั้นให้เป็นตั๋วเงินให้หมด"
เฉินชงกล่าวว่า "หนิงเฉิน สถานะของเราไม่สะดวก ทองคำเงินเพชรนิลจินดาก้อนโน่น ห้ามไปแลกที่โรงเงินโดยตรง... หากถูกจับได้ว่า เรื่องจะมโหฬาร"
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ ทองคำเงินกองนี้เป็นของที่เขาลับกักเก็บไว้ ห้ามให้แสงสว่างมองเห็น
แต่ถ้าไม่แลกเป็นตั๋วเงิน จะให้ลากหีบทองคำไปทั้งสองกล่องไปแจกทหารในค่ายได้เช่นไร?
"พวกเจ้ามีวิธีใด?"
เฟิ่งฉีเจิ้งกล่าวว่า "ไปหาตลาดมืดได้... ข้ารู้จักคนหนึ่ง ย่อมมีแรงรับของกองนี้ทั้งหมดได้แน่นอน"
หนิงเฉินแปลกใจ "เจ้ายังมีทางสายแบบนี้อีกเหรอ?"
เฟิ่งฉีเจิ้งยิ้ม "อยู่กองตรวจการมานานเท่านี้ ตั้งแต่ขุนนางผู้มียศศักดิ์จนถึงพวกไพร่พลสารพัดชนิด ก็รู้จักกันสักสองสามคนไม่ใช่หรือน้อย?"
หนิงเฉินถามว่า "ปลอดภัยนะ?"
"เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ อาชีพใดย่อมมีกติกาของอาชีพนั้น... แต่สัดส่วนการแลกคงได้น้อยลงบ้าง"
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ "น้อยก็ยอม ขออย่าเว่อร์เกินไปก็เป็นพอ!"
"งั้นเรื่องนี้ก็ฝากไว้กับทั้งสองคนนี้แล้วกัน"
เฟิ่งฉีเจิ้งหัวเราะคิก "ไม่กลัวพวกข้าสองคนยักยอกหรือ?"