คังหลัวกจ้องมองสิ่งกลไกเหล็กในมือของหนิงเฉินอย่างระแวงกลัว
สิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่? เสียงดังประหนึ่งสายฟ้า พร้อมทั้งแสงเพลิงและควันดำ... ต่อไปต้องหาโอกาสได้มาสักหนึ่งไว้ศึกษาดูให้รู้
สายตาเขาเหลือบไปที่ตัวหนิงเฉิน แล้วกล่าวว่า "ฝีมือของหนิง ขุนพลชุดเงิน ข้าพเจ้าได้เห็นแล้ว!"
หนิงเฉินโดดลงจากหลังม้า เดินไปหาคังหลัว แล้วพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "สิ่งที่เจ้าเห็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น องค์รัชทายาทที่สี่ยังไม่รู้อะไรเรื่องฝีมือของข้าเลย ยามหน้าเหลือเวลาให้ค่อย ๆ รับรู้ทีละเล็กทีละน้อย!"
เมื่อหนิงเฉินหยุดยืน ใต้ฝ่าเท้ากำลังย่ำธงรบของอาณาจักรหนานเยว่อยู่
บอดี้การ์ดหลายคนของคังหลัวจ้องขวับด้วยความโกรธ มือขวาได้คว้าด้ามดาบไว้แล้ว
หนิงเฉินกวาดสายตามองพวกเขาเมื่อครั้งหนึ่ง แล้วหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ
คังหลัวโบกมือห้ามบอดี้การ์ดหลายคนไว้
หนิงเฉินก้มมองม้าที่ล้มตายสองตัว ส่ายหัวแล้วถอนใจ "เสียดายจริง ตามเจ้านายผิดคนมา!"
"ใครก็ได้ รีบเก็บกวาดเสีย เปิดทางออกมาให้... แล้วจัดม้าเพิ่มให้องค์รัชทายาทที่สี่ด้วย?"
ทหารรักษากำแพงเมืองเดินเข้ามา ช่วยกันลากรถม้าและม้าตายไปริมทาง
ทหารรักษากำแพงเมืองคนหนึ่งต่อม้ามาให้หนึ่งตัว
หนิงเฉินยิ้ม "องค์รัชทายาทที่สี่ เชิญ!"
คังหลัวขึ้นครองหลังม้า
เขาแลหลังสิ่งกลไกเหล็กในมือหนิงเฉินแล้วถามว่า "ขอทราบได้ไหมว่าสิ่งนี้คือสิ่งใด?"
หนิงเฉินโยนปืนไฟให้พันอวี่เฉิง แล้วพูดพลางยิ้ม "ไม้เท้าตีหมา!"
คังหลัวมุมปากกระตุก ไม่พูดอีกต่อไป
ทั้งสองขี่ม้าเคียงกัน
ขบวนรถม้าตามมาข้างหลัง
"ถุย... ให้พวกเจ้าลื้อหยิ่งอวดดี กล้าปักธงกลางพระนครต้าเสวียน นี่ไงผลที่ได้"
"ใช่แล้ว ท่านทหารหนิงจับพระเจ้าเป่ยถิงมีชีวิตมา องค์ชายประเทศเล็กพังอย่างนั้นกล้าอวดดีอะไรนักหนา"
"สบายใจจริง ๆ เอาอย่างวันนี้ ต่อหน้าหนิง ขุนพลชุดเงินน่ะ ไม่มีใครอวดดีขึ้นมาได้อีก"
ชาวต้าเสวียนพูดคุยกันระงม พอเอ่ยถึงหนิงเฉิน ต่างเต็มหน้าด้วยความภาคภูมิใจ
หลี่ฮั่นหรูกับเฉิ่นมิ่นเดินตามข้างหลัง ทั้งสองมองหน้ากัน... หากไม่มีหนิงเฉิน ปล่อยให้อาณาจักรหนานเยว่ปักธงเดินไปถึงสถานทูตสี่แดนเช่นนั้น ต้าเสวียนย่อมเสียหน้าเสียศักดิ์ไม่เหลือ