จางเจิ้งเต๋อหรี่ตาจ้องมองพันอวี่เฉิง “ได้ยินว่าเครื่องแบบทองแห่งกองตรวจการต่างมีฝีมือสูงเยี่ยม จางข้ายามนี้ขอทดสอบดูสักครั้ง จักได้เห็นว่าชื่อจริงหรือเปล่า?”
“ทุกคน ตามข้าเข้าโจมตี ฆ่าพวกมันให้สิ้นซาก”
กบฏกว่าสามร้อยนายพุ่งเข้าหาฝ่ายพันอวี่เฉิงดุจน้ำท่วมถล่มมา
พันอวี่เฉิงถอยหลังหนึ่งก้าว ยิ้มเย็น “ยิง!”
ปังปังปัง!!!
เสียงดังกึกก้องประดุมฟ้าผ่า แสงไฟแลบพร้อมควันดำฟุ้งกระจาย
ชั่วขณะนั้น เลือดสาดกระเซ็น เสียงร้องลั่นสะท้านปฐพี
ทหารที่พุ่งนำหน้า ล้มลงเป็นโด่เด่เป็นวงบาน
ที่น่าสะพรึงที่สุดคือเสียงปืนไฟช่างน่าขนลุงนัก!
กองกบฏตกตะลึงงันจนขวัญหนีดีฝ่อ
มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเบิกตาแคบลง ใบหน้าเฒ่าซีดเผือด!
นางคิดว่าทหารปืนไฟร้อยนายจะยิงพร้อมกันทีเดียว
แต่นางคิดผิด
แรงบูรณาการชายห้าสิบนายก้าวออกมา ยิงพร้อมกัน
เสียงปืนสั่นสะเทือนจบ ทันใดนั้นก็ถอยกลับ ทำการบรรจุกระสุน...ในเวลาเดียวกัน อีกห้าสิบนายก้าวขึ้นแทนที่ สลับหน้าหลัง เสียงปืนดังไม่ขาดสาย
ทหารกบฏยังไม่ทันตั้งตัว ร่างก็แตกออกเป็นดอกเลือด ร่วงลงดิน ประดุมกองข้าวกับขวานเกี่ยวข้าว
แม้แต่จางเจิ้งเต๋อยังตกใจจนขวัญผลาญ ถอยหลังต่อเนื่อง
ขุนนางน้อยใหญ่แห่งหมั่นโจว ตกใจจนวิญญาณแทบลอก แทบล้มคว่ำลงกับพื้น
ปังปังปัง!!!
เสียงดังประดุมฟ้าผ่าดังกึกก้องไม่ขาดหู
กองกบฏล้มลงเป็นวงบาน
กบฏด้านหลังกล้าพุ่งเข้าโจมตีอีกอย่างไร?
ต่างตกใจจนถอยหลังไปเรื่อย ๆ
พันอวี่เฉิงยกมือขึ้น เสียงปืนจึงเงียบลง อากาศเต็มไปด้วยควันดินปืน
“วางอาวุธ จะไว้ชีวิตพวกเจ้า...หากขัดขวาง ฆ่าไม่ยกเว้น!”