ชายหน้าดำจ้องตรงมาที่หนิงเฉิน “เจ้าคือหนิงเฉินกระนั้นหรือ?”
หนิงเฉินโบกมือเรียก ทหารปืนไฟคนหนึ่งส่งปืนไฟให้มา
หนิงเฉินรับมาตรวจสอบดูเล็กน้อย แล้วจึงหันไปมองชายหน้าดำแล้วพยักหน้า “ใช่แล้ว! เจ้ามีนามว่าอย่างไร?”
“หลี่ผิง”
หนิงเฉินมองเขาแล้วกล่าวเสียงเข้ม “พวกเจ้าล้วนเป็นบุรุษแห่งต้าเสวียนข้า แท้ที่เจ้ากลับปฏิบัติการกบฏทรยศประเทศชาติตามฉางเฉิงหยุ่น...เจ้าทั้งหลายยังจะรู้สึกขอบคุณบุญคุณในสี่คำว่าบุตรชายต้าเสวียนอยู่หรือ?”
“พวกเจ้าเคยคิดถึงบิดามารดาภรรยาและบุตรของตนบ้างหรือไม่? บิดามารดาอภิบาลพวกเจ้าขึ้นมา หาใช่เพื่อให้พวกเจ้ากลายเป็นผู้ทรยศชาติหรือ?”
“ข้าพเจ้าก็เป็นบุรุษแห่งต้าเสวียนเช่นเดียวกับพวกเจ้า ข้าจะให้โอกาสแก่พวกเจ้า ยอมจำนนจะได้ไม่ต้องตาย...มิฉะนั้น ประหารได้ทุกคน ไร้ข้อยกเว้น!”
หลี่ผิงส่งเสียงหัวเราะเยาะเสียงเย็นชาออกมา
“สองสิ่งอย่างความจงรักภักดีและความกตัญญูหาได้ครบถ้วนพร้อมกันยากนัก ต่างคนต่างรับใช้นายของตน...ท่านแม่ทัพหนิงโปรดอย่ามาชักใจคนให้เสียสากัล พวกเราจงรักภักดีต่อมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายอย่างมั่นคง ย่อมไม่หลงกลของท่านแน่นอน”
“หนิงเฉิน วันนี้มีแม่ทัพข้าอยู่ ณ ที่นี้ เจ้าอย่าหวังว่าจะเปิดประตูเมืองได้”
“เพียงพวกเจ้าชุดนี้ ยังไม่พอให้แม่ทัพข้าเรียงสังหาร ข้ามีถ้อยคำแนะนำ เจ้าจงวางอาวุธลงเสีย...”
ปัง!!!
เสียงดังดุจฟ้าผ่าตัดคำพูดของหลี่ผิงขาด ทว่ามันตัดชีวิตของเขาขาดด้วย
หนิงเฉินไม่มีศีลธรรมขงจื๊อ คราที่อีกฝ่ายเปล่งวาจา ก็ชักปืนขึ้นยิงทันที
กระสุนเสียบเข้ากลางคิ้วเป๊ะ
หลี่ผิงไม่ทันได้ปิดตาลง ศีรษะก็ห้อยจากหลังม้าลงพื้น
จะยิงคนต้องยิงม้าก่อน จะจับโจรต้องจับจอมโจรก่อน
หนิงเฉินไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที ตะโกนเสียงเข้ม “เป้าหมายทุกคน เล็ง!”