“เพราะข้าจะไปเอง สองเจ้าจึงไปไม่ได้”
เกาจื้อผิงกับเฉินชงยังคิดเอาอยู่ แต่ก็ถูกคำเดียวของพันอวี่เฉิงปิดปากสนิท
ทั้งสองหน้าตกใจเสียหมดกลายเป็นเหมือนคนเซ่อกับคนขึ้งโมโห
“ลุงไฉ บอกห้องครัวให้จัดเตรียมอาหารเพิ่มอีกสักหลายอย่าง...คืนนี้เราขอดื่มกันหน่อย”
ลุงไฉพยักหน้า “รับทราบ ทาสขอไปจัดการทันทีพ่ะย่ะค่ะ!”
ระหว่างโต๊ะเครื่องดื่ม เฉินชงกับเกาจื้อผิงมีแต่ความหม่นหมองเขียนอยู่เต็มใบหน้า
หนิงเฉินยิ้มแล้วว่า “สองเจ้าอย่าทำหน้าเหมือนหม้ายขาวได้ไหม เรากำลังจะออกราชทัพ ทำหน้าชื่นบ้างไม่ได้หรือ”
ทั้งสองยกจอกเหล้าขึ้น ยิ้มเหยเก
เฉินชงกล่าวว่า “ขอให้ทุกอย่างราบรื่น!”
เกาจื้อผิงกล่าวว่า “ขอให้เดินทัพกลับโดยชนะศึกสำเร็จพร้อมหน้า”
หนิงเฉิน พันอวี่เฉิง และเฟิ่งฉีเจิ้งแค่นมอง
ยิ้มแบบนี้ดูยากยิ่งกว่าร้อง ช่างน่าขนลุกนัก นี่คือเหล้าอำลาหรือเหล้าไปปราณ กระไรเสียจนรู้สึกเหมือนดื่มเหล้าเชือดคอ โดยรวมแล้วช่างอับโชคเหลือเกิน!
หนิงเฉินทนไม่ได้ “สองเจ้าอย่าเป็นอับโชคแบบนี้ได้ไหม ที่ให้อยู่เฝ้าบ้านนั้น มีภารกิจให้ทำ”
ดวงตาของเกาจื้อผิงกับเฉินชงเป็นประกาย ถามขึ้นพร้อมกันว่า “ภารกิจอะไร?”
“หมั่นไปสำนักเจียวฟาง ช่วยข้าปกป้องอวี่ตี๋ให้ดี”
ทั้งสอง: →_→
หนิงเฉินยิ้ม “เงินค่าไปสำนักเจียวฟางของสองเจ้า ข้าออกให้”
“เจ้าเห็นข้าพวกเราเป็นคนแบบไหนกันแน่?” เฉินชงหน้าแดงด้วยโทสะ พูดอย่างโกรธเกรี้ยว “วางใจเถิด เราจะไปสำนักเจียวฟางทุกวันแน่นอน ปกป้องคุณหนูอวี่ตี๋ให้เต็มกำลัง”
หนิงเฉิน: "......"
เกาจื้อผิงยกจอกขึ้น สีหน้าจริงจัง “ข้ามีแต่จะถามถามสักคำ...เบิกเงินล่วงหน้าได้หรือไม่?”
ประสาทหน้าหนิงเฉินกระตุก “บัดซบ...สองตัวต่ำช้า!”
“แก่พัน เอาเงินสองร้อยแผ่นไปให้พวกมัน”