“ท่านเจี่ยว คราวนี้ขอเลี้ยงเอาไว้ก่อน รอข้ากลับมาค่อยร่วมโต๊ะกันแล้วกัน”
เจียงเจิ้งหยางจ้องมองหนิงเฉินอยู่อย่างงงงวย
หนิงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้ามีราชการทหารด่วนในตัว รอช้ามิได้...เมื่อข้ากลับมา จะหาท่านมาเปิ่นเหล้าร่วมกันให้สนุกนักต่อนหน้า”
พูดจบ กวาดสายตามองรอบทิศ “คนของกองทัพฉางหลิงมาถึงหรือยัง?”
ครั้นนั้น ชายร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำก็ฝ่าฝูงขุนนางลิงโจวออกมาเบื้องหน้า
“ทหารผู้น้อยเหลยอาน รองจางทหารแห่งกองทัพฉางหลิง ขอคารวะท่านแม่ทัพหนิง!”
ตำแหน่งจางทหารสูงกว่าดู่เหวยหนึ่งขั้น เหลยอานเป็นรองจางทหาร ฐานะจึงใกล้เคียงกับหยวนหลง
หนิงเฉินมองสีหน้าเหลยอานที่เต็มไปด้วยความขัดเคือง ก็รู้สึกขบขันในใจ
ขุนนางฝ่ายบุ๋นกับฝ่ายบู๊ย่อมบาดหมางกันมาแต่ไกล
คงเป็นที่แน่แท้ว่าเหลยอานถูกเบียดให้ไปอยู่ท้ายฝูงโดยเจตนา
“ไป พาข้าไปยังค่ายใหญ่ลิงโจว”
“รับบัญชา โปรดเสด็จทางนี้เทอญท่านแม่ทัพ!”
เหลยอานกล่าวแล้วก็เหลือบตามองขุนนางลิงโจวทั้งน้อยใหญ่ด้วยแววภาคภูมิ
เจ้าพวกวิ่งแข่งกันเข้าไปใกล้ก่อนจะเป็นอย่างไร ท่านแม่ทัพหนิงก็ยังต้องเดินทางไปกับข้าอยู่ดีมิใช่หรือ
น้ำใจทหารนั้นเรียบง่าย อารมณ์ทั้งปวงล้วนปรากฏอยู่บนใบหน้า
หนิงเฉินนำคนรุดตรงไปยังค่ายใหญ่ลิงโจว
เหลือเพียงฝูงขุนนางลิงโจวที่มองหน้ากันตาเดียวกัน ยืนงงงันอยู่กลางสายลม
“ท่านเจี่ยว ท่านแม่ทัพหนิงผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ใคร่เกรงใจท่านนักนะ?”
ขุนนางผู้หนึ่งพูดประชดเสียดสี
เจียงเจิ้งหยางหันไปมองเขา “ข้ากับท่านแม่ทัพหนิงเคยผ่านความตายมาด้วยกัน เจ้าเข้าใจบ้าอะไร...จงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี อย่าครุ่นคิดแต่จะประจบประแจง ถ้าทำการไม่ไหว ก็กลับบ้านไปไถนาเสีย”
ขุนนางผู้นั้นหน้าแดงซ่าน ประจบม้าจนโดนม้าเตะ
ส่วนขุนนางคนอื่นกลับแสดงสีหน้าสมเพชเยาะเย้ย
......