หนิงเฉินออกจากวังแล้วขับรถม้าไปยังนอกเมือง
กองทัพปืนไฟตั้งอยู่ไม่ไกลจากค่ายเหนือของกองทัพเวยหลง บัดนี้มีหยวนหลงเป็นผู้บังคับบัญชา
เมื่อเห็นรถม้าหนึ่งคันมาจากแดนไกล
ทหารยามหน้าประตูกองทัพปืนไฟต่างเงี่ยตัวชูปืนไฟขึ้นพร้อมกัน
"ท่านนายหนิงหรือ?"
"เร็ว เร็ว... ทุกคนลดปืนลงเดี๋ยวนี้ นั่นคือท่านนายหนิง!"
ทหารหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยตื่นเต้น ลงมือหยิบแป้นขึ้นมาวางแล้วประคองหนิงเฉินลงจากรถม้า
"ท่านนายหนิงเดินทางมาเพื่อสิ่งใด?"
ทหารคนนี้หนิงเฉินยังจำได้ ระหว่างทางลอบโจมกระท่อมใหญ่เป่ยตู เขาเคยถามทหารคนนี้ว่ามีภรรยาและบุตรหรือยัง
เขาจำได้ว่าทหารคนนั้นบอกว่ากำลังเก็บเงินอยู่
หนิงเฉินยิ้มถามว่า "เจ้ามีภรรยาแล้วหรือยัง?"
ทหารดีใจจนใบหน้าเปี่ยมสุข ไม่คิดว่าหนิงเฉินจะยังจำเขาได้
เขาพูดอย่างเปี่ยมความสุขว่า "ทั้งหมดนี้ก็เพราะพระคุณท่านนายหนิง ข้าได้หมั้นหมายไว้แล้ว ยังซื้อเรือนสองตอนมาไว้อีกด้วย... หลังตรุษจีนเป็นเผ็ดก็จะจัดงานมงคลสมรส"
"แสดงว่ามีความยินดี! เป็นเผ็ดต้องเลี้ยงข้าสักแก้วนะ"
ทหารตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ "ถ้าท่านนายหนิงกรุณาไปด้วย นับเป็นบุญบารมีของบรรพบุรุษข้าเลยพ่ะย่ะค่ะ"
หนิงเฉินหัวเราะขัน
"ไปกันเถอะ พาข้าไปหาหยวนหลง"
"ท่านนายหนิงกรุณา!"
หนิงเฉินพบหยวนหลงที่ลานซ้อม
ในอากาศเย็นยะเยือกเช่นนี้ หยวนหลงเปลือยเปล่าเนื้อตัว กำลังเอาด้วยการต่อยู้กับเหล่าทหารหลายคน
"หยุด ๆ ๆ พวกเจ้าซ้อมกันเองเถอะ!"
เมื่อเห็นหนิงเฉิน หยวนหลงรีบวิ่งเข้ามาทันที
มองร่างกายกล้ามเนื้อเกรียงไกรของหยวนหลง หนิงเฉินก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้
โครงร่างของเขาเล็ก รูปร่างผอมสูง จะฝึกอย่างไรก็เป็นอย่างหยวนหลงไม่ได้