ลมเหนือพัดหวือ ทำให้เต็งทหารสะบัดฮือหวือ!
ตอนบ่ายแผ่นดินฟ้าหม่นหมองครึ้ม คงเป็นเพราะใกล้จะหิมะตก
หนิงเฉินเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ถ้าไม่มีปัญหาใด คืนนี้ให้พักผ่อนฟื้นฟองกำลัง รุ่งขึ้นยามเมา ยกพลบุกด่านเมือง”
พันอวี่เฉิงลังเลเอ่ยถาม “เหตุใดจึงไม่ฉวยโอกาสยามดึกสองทุ่ม ช่วงที่คนง่วงเหงาที่สุดเข้าบุกเสียเล่า”
หนิงเฉินส่ายหน้า “จ้าวป๋อคังเคยได้รับบทเรียนจากมือเรามาแล้ว และเขาเป็นทหารเก่า ประสบการณ์ลึกล้ำ ย่อมไม่เปิดโอกาสให้เราลอบโจมตีได้”
“ดังนั้น วิธีเดียวกับที่ใช้กับมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ใช้กับเขาไม่ได้... เขาแน่นอนว่าจะสั่งให้ลูกน้องเฝ้าระวังเราแอบยกพลยามค่ำมืดตลอดเวลา”
“อีกประหนึ่ง เรารีรอนมาไกล คนม้าล้า ควรให้เหล่าทหารพลทหารได้พักผ่อนสักคืนเต็มที่ สะสมกำลังให้เต็มเปี่ยม”
พันอวี่เฉิงพยักหน้า การสืบคดีเขาเป็นมือปราบ แต่เรื่องสมรภูมินั้นเขาไม่ค่อยรู้เรื่องนัก
แต่ตลอดมาเขาแปลกใจยิ่งนัก หนิงเฉินเป็นเพียงหนุ่มน้อยวัย 16 ปี เหตุใดจึงรู้เรื่องสมรภูมิแจ่มชัดถึงเพียงนี้? หากศึกษาจากตำราเพียงอย่างเดียว คงหยั่งถึงความช่ำชองเช่นนี้ไม่ได้กระมัง?
หนิงเฉินโบกมือ “พวกท่านทั้งหลายไปพักผ่อนเถิด!”
หยวนหลงกับพวกคารวะแล้วจึงถอยออกไป
ในเต็งของหนิงเฉิน นอกจากโต๊ะเตี้ยใบเล็กกับเบาะเก๋งไม่กี่ใบ ยังมีเตียงนอนใบหนึ่ง
บนเตียงคือเครื่องนอนสกปรกโสโครก ยังติดคราบเลือดอยู่ด้วย
สำหรับในกองทัพแล้ว เครื่องนอนเช่นนี้ถือว่าสะอาดเกินคาดแล้ว
เครื่องนอนของทหารทั่วไปล่วงเลยมานานจนขึ้นสนิมคราบเก่าคลุ้ง
แต่ในกองทัพก็เป็นเช่นนี้ เงื่อนไขจำกัด ย่อมหาได้ไม่ซึ่งเปลี่ยนเครื่องนอนใหม่ให้ทุกวัน
เป็นทหารออกศึก มิใช่ออกเที่ยว
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเมื่อใดจะพบจุกกะโหลกใต้ใบมีดศัตรู แล้วจะไปใส่ใจเครื่องนอนสกปรกหรือไม่กระนั้น?