ลมเหนือพัดโชกโซน กวาดเอาควันดินปืนและวิญญาณที่ตายสลายพร่าพรายไปสู่แดนไกล
ภายใต้การคุ้มกันของปืนใหญ่และเครื่องสะบัดหิน กองปืนไฟได้พุ่งเข้าด่านประตูเมืองเป็นที่เรียบร้อย
ปัง ปัง ปัง!!!
เสียงดังกึกก้องประหนึ่งฟ้าผ่า กระสุนรินฝนกระหน่ำออกไปรัว ๆ
ทหารที่รับผิดชอบเฝ้าประตูเมืองล้มร่วงลงดั่งฟันข้าว
ช่องประตูเมืองกว้างเพียงเท่านี้ พวกเขาไม่มีทางหนี กลายเป็นเป้าปืนมีชีวิตโดยสิ้นเชิง
เลือดกระจายฟุ้ง ศพกองสูงดั่งภูเขา
กองปืนไฟและทหารราบย่ำผ่านกองศพเดินหน้าฝ่าเข้า รองเท้าบูตทหารเปื้อนเลือดจัด ก้าวย่างเท้าใดก็ทิ้งรอยเลือดไว้ทุกก้าว
"วางอาวุธแล้วยอมจำนน มิฉะนั้นสังหารโดยไม่ไต่สวน!"
หนิงเฉินส่งเสียงตะโกนก้อง
ทหารสื่อสารรับสั่งถ่ายทอดคำสั่งของหนิงเฉินอย่างไม่หยุดหย่อน
ทหารศัตรูที่เฝ้าประตูเมืองทิ้งอาวุธลง
การยอมจำนนเริ่มขึ้นแล้ว
พวกเขาล้วนเป็นไพร่ฟ้าประชาชนของต้าเสวียน ต่างถูกบังคับด้วยความจำเป็น มิได้ปรารถนาจะทรยศหักหลังแผ่นดินมารดา ไม่ปรารถนาจะตายจากบ้านเกิดในต่างแดน วิญญาณไม่มีที่สิ้นสุดพักพิง แม้ล่วงลับไปยังต้องถูกคนละมาด่าว่าทรยศ
อีกทั้ง ปืนไฟในมือของอีกฝ่าย พวกเขาก็ไม่อาจสกัดกั้นได้
ยิ่งไปกว่านั้น ทหารสองฝ่ายต่างรู้จักมักคุ้นกันมากมาย ทั้งเพื่อนร่วมถิ่น มิตรสหาย และเพื่อนเล่นด้วยกันมาแต่เยาว์วัย สมัครเข้าราชการทหารด้วยกัน หากแต่จำต้องแยกย้ายอยู่ต่างกองทัพ
ชายทหารส่วนใหญ่ของทั้งสองฝ่ายไม่ปรารถนาศึกครั้งนี้เลย หากแต่คำสั่งทหารมิอาจขัดได้
แน่นอน ย่อมมีผู้รักสงครามบ้าคลั่ง ทั้งพลบุคคลของอาจารย์ใหญ่
อาจารย์ใหญ่เคยให้สัญญาเรื่องเกียรติยศและความรุ่งเรืองไว้
หากศึกครั้งนี้ได้รับชัย นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาจะได้กินดีอยู่ดี