รีบเร่งฝ่าทางอย่างสุดกำลัง ก็ยังต้องใช้เวลา 12 วันจึงจะถึงด่านชายแดน
กองทัพตั้งค่ายลงหลักในระยะ 10 ลี้จากด่านชายแดน
หนิงเฉินนำคนออกไปสอดแนมสถานการณ์ที่ด่านด้วยตนเอง
ประตูเมืองอันกำยำเกรียงไกรราวกับมังกรยักษ์ พาดผ่านขุนเขานภศูนย์
คล้ายกำแพงเมืองโบราณของโลกเดิมยิ่งนัก
หนิงเฉินพินิจภูมิประเทศรอบด้าน
แม่ทัพนายกองแห่งด่านชายแดนเดิมทีควรจะตั้งมั่นอยู่บนแผ่นดินผืนนี้ที่พวกเขายืนอยู่
แต่บัดนี้ ล่าถอยขึ้นไปอยู่บนกำแพงเมืองจนหมดสิ้น
กำแพงเมืองสูงราวหกเจ้า จุดสำคัญคือยาวยาวเหยียด ทัพของอาจารย์ใหญ่สามารถกางกำลังออกได้เต็มที่
หากทัพแสนนายบุกเมือง ข้าศึกของอาจารย์ใหญ่แผดเผาศรใส่พร้อมกัน ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าต้องมีผู้เสียชีวิตมากเพียงใด
สายตาหนิงเฉินเลื่อนไปหยุดที่ประตูเมืองอันหนาหนัก
เปิดฉากระดมยิงปืนใหญ่น่าจะทำลายประตูเปิดออกได้
หนิงเฉินเบิกตาเย็นเฉียบ แต่ปากกลับถอดหายใจลึก
“ผู้อื่นเขายิงเข้าข้างใน แต่ข้าพวกเราต้องยิงออกข้างนอก และที่ต้องลงมือก็คือบรรดาเหล่าทหารของต้าเสวียนข้างเราเอง”
พันอวี่เฉิงพลอยถอนใจ “รับใช้ตามคำสั่งเป็นหน้าที่ของทหาร พวกเขาก็จำใจ... หากยุทธการก่อนหน้านี้กำจัดอาจารย์ใหญ่ได้ก็คงไม่ต้องมีสงครามครั้งนี้”
เบื้องบนประตูเมือง อาจารย์ใหญ่สวมเกราะเงิน มองไกลไปยังหนิงเฉินและพรรคพวก
หนิงเฉินมีนายทหารสืบราชการลับ อาจารย์ใหญ่ก็ย่อมมีเช่นกัน
ฉะนั้นเมื่ออาจารย์ใหญ่ทราบว่าหนิงเฉินยกทัพมาตีด่านชายแดน จึงไม่แปลกใจ
ทัพแสนนายจะซ่อนตัวไว้มิได้
แท้จริงแล้วอาจารย์ใหญ่ยังคงตกตะลึง ไม่คิดว่าหนิงเฉินจะรวดเร็วเพียงนี้
เขาเดาว่าหนิงเฉินย่อมยกทัพมาตีด่านชายแดน แต่บัดนี้อากาศเย็นเยียบน้ำแข็งปกคลุมหิมะ เขาคิดว่าไม่ช้าก็ต้องรอจนถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า หนิงเฉินถึงจะมาได้