เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงของหญิงสาวหยุดลงเสียฉับพลัน นางจ้องมองหนิงเฉินด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
พันอวี่เฉิงกระโดดลงจากคานห้อง เอ่ยเสียงต่ำว่า "ไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไรบ้าง?"
หนิงเฉินยิ้มขื่น
คงไม่ต้องคิด คนอื่นก็คงไม่สบายตัวเท่าไร ปีกสามเหลี่ยมนี้ควบคุมความเร็วไม่ได้ จะตกลงตรงไหนก็ลิขิตไว้ที่ชะตากรรมล้วน ๆ
ขณะนี้ภายในเมือง ทุกแห่งหนาตามไปด้วยผู้คนของหนิงเฉิน
บางคนแขวนอยู่บนต้นไม้ บางคนหัวโขกเข้ากำแพง บางคนก็เหมือนหนิงเฉินทะลุหลังคาเรือนผู้คนตกลงมา
ปัง ปัง ปัง!
ระหว่างนั้นเอง เสียงปืนไฟก็ดังระงมทั่วเมือง
ที่น่าตกใจคือเสียงปืนดังขึ้นแทบทุกทิศ ราวกับทั้งเมืองถูกประชิดด้วยพวกของหนิงเฉินทั้งเมือง
หนิงเฉินกับพันอวี่เฉิงมองหน้ากันครู่หนึ่ง แล้วพุ่งออกไปยังประตู
เมื่อมาถึงหน้าประตู หนิงเฉินชะงักฝีเท้า หันกลับมามองหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา "ผิวค่อนข้างขาว แต่เล็กไปสักหน่อย!"
พูดจบก็วิ่งออกไป
"แก่พัน ระวังตัว!"
"เจ้าก็เช่นกัน!"
ออกมาจากบ้านแล้ว พันอวี่เฉิงพุ่งตรงไปยังประตูเมืองด้านเหนือ
ส่วนหนิงเฉินมุ่งหน้าไปทางประตูใต้
ขณะนี้ทั่วทั้งเมืองโกลาหลไปหมด!
เสียงปืนดังระงมไปทุกทิศ
หนิงเฉินสุดฝีเท้าวิ่งกรูขึ้นไป
ทันใดนั้น หนิงเฉินก็แทรกตัวหลบอยู่มุมกำแพง
กองทหารหนึ่งนาย วิ่งตรงมาอย่างดุเดือด
เมื่ออีกฝ่ายใกล้พอดีตัว หนิงเฉินก็พุ่งออกจากเงามืด ดาบยาวเปล่องออกจากฝัก กายลดต่ำลง... ฟันขาม้า!
ม้าร้องคำรามเสียงหลัวลั่น ตัวทรุดลง
ทหารบนหลังม้าถูกเหวี่ยงออกไป ล้มลงกับพื้นอย่างจ้ำเบ้า
คนอื่น ๆ ตกใจสับสน รีบรั้งบังเหียนม้า
ซัด!
หนิงเฉินสะบัดมือยิงลูกศรหนึ่งดอก พร้อมเสียงกรีดร้อง ชายหนึ่งก็ร่วงจากหลังม้า