สำนักเจียวฟาง
อวี่ตี๋นั่งอยู่หน้าโต๊ะ มีจดหมายอยู่ในมือ ใบหน้าน้อยแดงระเรื่อ
นางได้รับจดหมายจากหนิงเฉินตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
เมื่อรู้ว่าหนิงเฉินสบายดีทุกอย่าง นางก็ปลาบปลื้มยิ่งนัก!
แต่ที่หนิงเฉินวิจารณ์ว่าฝีมือนางยังงุ่มง่าม กลับทำให้นางรู้สึกเสียดายใจ
จดหมายฉบับนี้นางอ่านซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
“เสี่ยวซิ่ง พี่หนันจือลุกจากที่นอนหรือยัง”
เสี่ยวซิ่งพยักหน้า “ลุกแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมฉันเพิ่งเห็นคุณหนูหนันจือไปเมื่อครู่”
อวี่ตี๋เก็บจดหมายลง ตัดสินใจไปขอฝึกวิชาปากกับหนันจือ เพื่อรอวันที่หนิงเฉินกลับมาแล้วจะได้ทำความประหลาดใจให้เขา
อวี่ตี๋มาถึงห้องของหนันจือ
“พี่หนันจือ หมู่ข้าอยากเรียนเป่าเซียวกับพี่”
“หืม?” หนันจือมองนางด้วยความแปลกใจ “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากเรียนเป่าเซียวขึ้นมา”
อวี่ตี๋เอ่ยด้วยความเขินอายเล็กน้อย “หนิงหลงว่าฝีมือหมู่ข้าไม่ดี”
หนันจือยิ่งงง “ฝีมืออะไรไม่ดี? อันนี้เกี่ยวข้องอะไรกับการเรียนเป่าเซียว”
“พี่หนันจือ เซียวที่หมู่ข้าว่าไม่ใช่เซียวอย่างที่พี่คิด...”
อวี่ตี๋เอียงเข้ามาใกล้ แล้วหน้าแดงกรอบกรอบเอ่ยเบา ๆ ข้างหูนางไม่กี่คำ
เมื่อฟังจบ หนันจือทั้งโกรธทั้งเขิน “หนิงหลงของเจ้าช่างเป็นคนชั่วจริง ๆ...ทำให้ต่อจากนี้ข้าจะเอามือแตะเซียวได้อย่างไรเล่า”
......
ไกลออกไปที่หม่างโจว หนิงเฉินเพิ่งลุกจากที่นอน
ล้างหน้าชำระตัวเสร็จ จางโหย่วไฉ่ก็นำอาหารเช้ามาถวาย
หนิงเฉินถามลอย ๆ “แก่พันกับแก่เฟิงยังไม่ลุกอีกหรือ”
“ทั้งสองท่านออกไปแต่เช้าตรู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“หืม? เช้ามืดออกไปทำอะไร”
จางโหย่วไฉ่ตอบว่า “ท่านพันบอกว่าจะไปส่งคุณหนูจื่อซู”