ดวงตาหนิงเฉินสั่นคลอดประหนึ่งระลอกคลื่น คนชรา... แพทย์หรือ
“เจ้าแน่ใจหรือ”
พีซานพยักหน้ารัวประสานกัน “ข้าน้อยแม้มีถุงน้ำดีใหญ่ปานใด ก็ไม่อาจกล้าหลอกลวงท่านใหญ่”
หนิงเฉินส่งเสียงหึหึเย็นชา “ข้าเห็นแก่ว่าถุงน้ำดีใหญ่ยิ่งกว่าสุนัข แม้แต่ปืนไฟยังกล้าขาย”
พีซานหน้าซีดขาว คลาหน้าผากชุ่มเหงื่อ “ท่านใหญ่ได้โปรดไว้ชีวิต ขณะนั้นข้าน้อยจริงใจไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคือปืนไฟ”
หนิงเฉินมองหน้าอีกฝ่ายตาเดียว “อย่าพูดเรื่อยเปื่อย คิดดูอีกที ผู้ที่ซื้อปืนไฟไปยังมีลักษณะอันใดอีก”
พีซานตัวสั่นงันงก กล่าวว่า “ท่านใหญ่ได้โปรดให้อภัย ข้าน้อยจำได้เพียงเท่านี้จริง”
หนิงเฉินกวาดสายตามองครั้งหนึ่ง หันไปกล่าวกับเหลยอานว่า “พาเจ้านี่ลงไป สอบสวนอย่างเข้มงวด”
เหลยอานคำนับ “รับทราบ พ่ะย่ะค่ะ!”
“ท่านใหญ่ได้โปรดไว้ชีวิต ท่านใหญ่ได้โปรดไว้ชีวิต...”
พีซานแทบตกใจสิ้นดี โขกศีรษะกระแทกพื้นกรึงกรึงขอชีวิต แต่ยังถูกลากตัวออกไปอย่างเด็ดขาด
หนิงเฉินหรี่ตา ไตร่ตรองชั่วครู่ แล้วเอ่ยเรียกว่า “จางโหย่วไฉ่”
จางโหย่วไฉ่รีบก้าวเข้ามา “ท่านแม่ทัพหนิง มีคำสั่งประการใด”
หนิงเฉินมองเขา “ข้าถามเจ้า ระยะนี้นางน้องจื่อซูมาที่คุ้ม ได้เคยถามเรื่องปืนไฟกับเจ้าหรือไม่”
จางโหย่วไฉ่ไต่ความคิดแล้วพยักหน้า “เคยถาม พ่ะย่ะค่ะ”
ดวงตาหนิงเฉินหดแคบลงเล็กน้อย “ถามว่าอย่างไร”
จางโหย่วไฉ่กล่าวว่า “นางน้องจื่อซูครั้งแรกที่มา ท่านกับดู่เหวยหยวนและคณะเข้าไปเจรจากัน นางรอท่านแม่ทัพอยู่ที่นั่น ขณะนั้นข้าน้อยได้รับมอบหมายให้อยู่เฝ้ารับใช้”
“นางน้องจื่อซูเห็นปืนไฟที่เอวของข้าน้อย สนใจยิ่งนัก อยากยืมไปชม ข้าน้อยล่วงรู้ถึงความสำคัญของปืนไฟเป็นอย่างดี จึงปฏิเสธไป”