ตามที่วางไว้เดิมคือพักครึ่งชั่วยาม
แต่พักได้ครึ่งชั่วยาม หนิงเฉินกลับรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าเดิม
เขาจึงมีคำสั่งให้พักต่ออีกหนึ่งชั่วยาม
ผ่านการพักฟื้นหนึ่งชั่วยามครึ่ง บรรดาเหล่าทหารพลทหารก็ฟื้นคืนสภาพได้มากพอสมควร
ขณะนั้นเอง คนของกองพลทหารราบจึงตามมาทัน
แต่จากสองหมื่นคนกว่า เหลืออยู่เพียงหนึ่งหมื่นกว่าคน เพราะเชลยมีมากเกินไป ต้องมีคนเฝ้าดูแล
“มู่อันปาง เหลยอาน พวกเจ้าสองคนอยู่เก็บกวาดสมรภูมิ!”
มู่อันปางกับเหลยอานกล่าวพร้อมกันว่า “รับบัญชา!”
หลังศึกใหญ่ ย่อมง่ายต่อการระบาดของกาฬโรค
ดังนั้นศพทั้งปวงจึงต้องฝังลึก คือสิ่งที่เรียกกันว่าหลุมหมื่นศพ
ส่วนเครื่องศาสตราวุธและชุดเกราะ ต้องนำกลับมาทั้งหมด
อาจารย์ใหญ่ไม่มีแรงบุกกลับมาอีกในระยะเวลาอันสั้น
แม้ครั้นจะรวบรวมกำลังตอบโต้ขึ้นมาอีก คนรักษาการณ์ก็จะรายงานล่วงหน้า กองทัพมีเวลาพอที่จะถอนกำลังได้ทัน
หนิงเฉินนำพันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้งกลับเข้าเมือง
เพียงแต่ท่าทางของหนิงเฉินดูไม่สง่างามนัก ต้นขาด้านในของเขาถลอกเปื่อยจนต้องกางขาออกให้มากที่สุด
เมื่อวานไล่ล่าไท่ซืออย่างบ้าคลั่ง ก็มิได้รู้สึกรุนแรงเช่นนี้
แต่ระยะทางกลับมาทั้งสาย ศพนอนเกลื่อนกลาดกับแขนขาขาดกระจัดกระจายราวกับนรกบนแผ่นดิน
เฟิ่งฉีเจิ้งแหวกอ้าปากกว้าง “ศึกนี้สู้มันสะใจชะมัด...หนิงเฉิน สมองเจ้านี่มันถูกปั้นมาอย่างไรกันแน่ แม้กระทั่งข้าผู้ฉลาดเช่นนี้ ยังไม่เคยคิดว่าดินปืนจะทำเป็นมัดระเบิดได้”
“คราวนี้ต้องขอบคุณพวกมัดระเบิดกับถังดินปืนพวกนี้ มิฉะนั้นย่อมไม่ได้รับชัยชนะง่ายดายเช่นนี้เป็นแน่”
หนิงเฉินมองเขาด้วยความเอือมระอา
เฟิ่งฉีเจิ้งยิ้มแห้ง ๆ “หนิงเฉิน เมื่อกองกำลังเสริมมาถึง...เราตรงเข้าตีถึงด่านชายแดนเลย กำจัดไท่ซือผู้เฒ่าถั่วเน่าคนนี้ซะ”
หนิงเฉินยิ้ม คำพูดของเฟิ่งฉีเจิ้งก็พูดถูกอย่างนั้นแหละ