หนิงเฉินจับตามองจื่อซู “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าบาดเจ็บ?”
จื่อซูแหงนหน้าขึ้นด้วยแววตาชื่นชม กล่าวว่า “เจ้าหนิง ขุนพลชุดเงินนำกองทัพออกจากเมืองไล่ล่าศัตรู ขี่ม้านำหน้าพลทหาร... จะไม่บาดเจ็บได้อย่างไร?”
“และหมอในเมืองมั่วโจวน้องหญิงแทบจำได้ทุกคน... เมื่อวานเจ้าหนิง ขุนพลชุดเงินเรียกหมอเข้าจวน น้องหญิงถามปราดเดียวก็รู้ทันที”
หนิงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ ๆ ว่า “โอ้!”
“แผลข้าไม่เป็นไร คุณหนูจื่อซูโปรดกลับเถิด”
“จางโหย่วไฉ่ คุ้ยเขียน!”
“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” จางโหย่วไฉ่แลบหน้าพึงพอใจยิ่ง แพทย์สาวงามเช่นนี้เฝ้ารอรักษาแผลให้ท่านแม่ทัพหนิง ทว่าท่านแม่ทัพกลับไม่แคร์เสียเลยหรือ?
เขาเดินไปยืนตรงหน้าจื่อซู “คุณหนูจื่อซู โปรดเชิญ”
จื่อซูมองหนิงเฉินด้วยสีหน้าน้อยใจ
“น้องหญิงหนีอาจารย์ออกมาโดยลับ เจ้าหนิง ขุนพลชุดเงินจะปฏิบัติกับน้องหญิงเช่นนี้เชียวหรือ?”
หนิงเฉินเอ่ยเสียงเรียบว่า “ขอขอบพระคุณความปรารถนาดีของคุณหนูจื่อซู แต่แผลข้ามิได้เป็นอะไรใหญ่ ไม่ต้องรบกวนก็พอ”
หญิงสาวคนนี้ประหลาดนัก ปรากฏตัวขึ้นมาเฉย ๆ อ้างว่าเกี่ยวข้องกับหลินเหวิน... ผีรู้ไหมว่าจริงหรือไม่?
ส่วนที่นางกล่าวว่าหลงใหลในตัวเขานั้น หนิงเฉินไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
“เจ้าหนิง ขุนพลชุดเงินไม่เชื่อน้องหญิงหรือคะ?”
“น้องหญิงมาเยี่ยมเยียนด้วยชื่อเสียงจริง ๆ เพียงเพราะเลื่อมใสในตัวท่านหนิงกุนซือ... น้องหญิงรู้จักเจ้าเครื่องแบบทอง ถ้าไม่เชื่อจะไปถามท่านก็ได้”
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้ารู้จักเจ้าเครื่องแบบทอง?”
จื่อซูเงยคางแหลมขึ้น กล่าวด้วยความภาคภูมิ “แน่ซี! สมัยอยู่เมืองหลวง น้องหญิงเคยรักษาแผลให้ท่านถึงเหลียงครั้ง”