ทัพพ่ายแพ้ย่อมล่มสลายดั่งภูเขาถล่ม!
ไท่ซือรบมาครึ่งชีวิต ย่อมเข้าใจข้อความนี้ดี
ยามนี้เขาไม่อาจพลิกฟ้าคืนได้อีกแล้ว
“ไท่ซือ ถอยทัพเถิด! ที่ด่านชายแดนข้าพเจ้ายังมีทหารอีกแสนนาย ตราบใดที่ภูเขาหยั่งยืน ย่อมไม่กลัวขาดฟืน”
คนสนิทของไท่ซือกราบทูลวิงวอน
ไท่ซือมองกองทัพที่ม้าล้มคนตาย ระส่ำระสายทั้งกอง กำลังจะสั่งถอยทัพ บังเอิญถุงระเบิดหนึ่งล้มลงมาใกล้ ๆ
ปัง!!!
แผ่นดินสั่นสะเทือน เลือดเนื้อกระจายเต็มทิศ
วินาทีนั้นเอง คนสนิทของไท่ซือพุ่งเข้ามากายบังไว้ใต้ตัว
ศีรษะของไท่ซืออื้ออึงมึนตึง ด้วยวัยชรา รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งตัวจะหักโครมคราม ไม่มีส่วนไหนที่ไม่เจ็บปวด
“อา...”
ไท่ซือดันร่างคนสนิทออกจากตัว คนคนนั้นหลังพื้นเลือดเนื้อเละเทะ สิ้นใจไปนานแล้ว
เขาไม่อาจกลั้นเสียงโหยหวนเจือความแค้นเคืองออกมาได้
“ถอย...ถอยเร็ว...”
ไท่ซือโกรธเกรี้ยวจนไร้ทางสู้ ตะโกนคำรามไม่หยุด
แต่เสียงของเขากลับจมหายไปในเสียงระเบิดและเสียงกรีดร้องอันสุดขอบฟ้า
โดยแท้จริงไม่ต้องรอเขาตะโกน กองทัพที่จมสู่ความโกลาหลอย่างถ้วนถี่ย่อมเริ่มทิ้งศีรษะคลุมและเกราะ หนีตายกันตั้งแต่แล้ว!
บนกำแพงเมือง หนิงเฉินส่งไม้ค้อนให้ทหาร
“หยวนหลง เฝ้าฐานทัพ เตรียมเข้าช่วยเมื่อถึงเวลา!”
หนิงเฉินเอ่ยสั่ง
“รับทราบ!”
หนิงเฉินพาพันอวี่เฉิง เฟิ่งฉีเจิ้ง และคนอื่น ๆ วิ่งลงจากกำแพงเมือง
มู่อันปางและเหลยอาน รวบรวมทหารสามหมื่นนายไว้เรียบร้อยแล้ว
หนิงเฉินกระโดดขึ้นคอม้า ตะโกนก้อง
“เปิดประตูเมือง!”
ประตูเมืองเปิดออกอย่างช้า ๆ
สะพานชักเหนือคูเมืองก็ถูกชักลงมา
“บุตรชายแห่งต้าเสวียนทั้งหลาย! ถึงเวลาสร้างวีรกรรม...ผู้ใดสังหารไท่ซือได้ ขอให้ได้เป็นพันนาย เงินรางวัลหมื่นทอง!”