หนิงเฉินยืนอยู่บนกำแพงเมือง จ้องมองกองทัพข้าศึกที่แน่นขนัดด้วยใบหน้าเรียบเฉย
เมื่อเห็นข้าศึกเข้าใกล้ หนิงเฉินตะโกนเสียงดังก้องว่า “ยิง!”
“กองปืนไฟ ห้ามประหยัดกระสุน ยิงให้มันเจ็บหนัก!”
ซิวๆ ซิว!!!
สายฝนธนูมากมายมหึมา ดั่งฝูงตั๊กแตน เคลื่อนพุ่งเข้าใส่ข้าศึกเบื้องล่างกำแพงเมือง
ปังๆ ปัง!!!
เสียงดังเกรี้ยวกราดดั่งสายฟ้าผ่า แสงไฟลุกโชนพร้อมควันดำกระจายไปทั่ว
กองทัพข้าศึกทั้งหมดตกใจกลัวเสียงปืนที่ดังเหมือนสายฟ้าผ่า
เมื่อเห็นเหล่าพรรคพวกเบื้องข้างล้มลงไปทีละคน ความหวาดกลัวก็แทรกซึมเข้าสู่จิตใจ
ผู้ที่ไม่เคยเห็นปืนไฟมาก่อน เมื่อเผชิญครั้งแรก เพียงเสียงก็เพียงพอทำให้ใจหวาดหวั่น
นอกจากปืนไฟ ยังมีสายฝนธนู
หนึ่งรอบของสายฝนธนูผ่านไป ข้าศึกก็ล้มร่วงลงไปเป็นโขลงเป็นพนา ดั่งเวลาผ่าฟืน
ในยุคอาวุธเย็น การรบล้วนอาศัยการสละชีวิตคนเป็นจำนวนมาก
จึงมีสำนวนว่า ก่อนมหาศึกจะบรรลุสำเร็จ กระดูกของทหารนับหมื่นต้องกลายเป็นฝุ่น
“ผู้ใดขลาดเขลาในการรบ ประหาร!”
“ผู้ใดลังเลสั่นคลอนไม่กล้าเดินหน้า ประหาร!”
“เข้าโจมตี ยึดเมืองมั่นจิวให้ได้!”
เหล่าทหารกองเสนาบดีสังเกตเห็นว่าทหารเริ่มหวาดกลัว จึงตะโกนพร้อมกันเพื่อปลุกเร้าขวัญกำลังใจ
“เข้าโจมตี!!!”
“ฆ่า!!!”
เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวด เสียงตะโกนระงมไปทั่วเบื้องฟ้า
ซิวๆ ซิว!!!
สายฝนธนูของข้าศึกยิงถล่มเข้ามาต่อเนื่อง พุ่งผ่านยอดศีรษะของทุกคน
ฝ่ายหนิงเฉินแม้จะหลบอยู่บนกำแพงเมือง แต่ก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยได้ร้อยส่วน
เป็นครั้งคราวก็มีทหารถูกธนูยิงล้มลงไป
ทหารที่บาดเจ็บจะถูกพาออกไปทันที และให้นักยิงธนูคนอื่นเข้าแทนที่
จ้าวป๋อคังได้ยินเสียงปืนที่ดังเกรี้ยวกราดดั่งสายฟ้าผ่า ใบหน้าก็หม่นหมองลง