ฝีเท้าฮองเฮาหยุดค้าง ใบหน้ากลมโตเคร่งครัดจนเหมือนจะหยดน้ำออกมา
“เอาตราประจำแผ่นดินมาให้เปิ่นกง”
องค์รัชทายาทมองหนิงเฉินหนึ่งครั้ง ความมั่นใจจึงพุ่งสูงขึ้น “ฮองมารดา กระหม่อมคือรัชทายาทแห่งต้าเสวียน ขณะนี้ยังมีตำแหน่งผู้สำเร็จราชการ ตราประจำแผ่นดินย่อมควรอยู่ในการถือครองของกระหม่อม”
อ๋องฟูโกรธเกรี้ยว “รัชทายาท เจ้าต้องการก่อกบฏสินะ”
“ข้าคือรัชทายาทแห่งต้าเสวียน ราชบัลลังก์นี้โดยชาติกำเนิดก็เป็นของข้าอยู่แล้ว การใดเลยจะเรียกว่ากบฏ”
อ๋องฟูหัวเราะเยาะ “เจ้าไร้ความสามารถไร้คุณธรรม ไม่สมควรเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์เลย”
องค์รัชทายาทยิ้มเย็น “กระหม่อมไม่สมควร? แล้วอาจลองบอกเสียสิว่าใครสมควร? ใช่อาจหรือ? หรือองค์ชายสาม?”
อ๋องฟูสั่นปากเย็นชา “รัชทายาทคิดว่าตนเองชักปีกแข็งแล้วใช่หรือไม่”
“พวกเราสามารถหยิบยกเจ้าขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาทได้ ก็สามารถลากเจ้าลงมาได้เช่นกัน”
ฮองเฮาเอ่ยต่อทันที “รัชทายาทคิดจริงหรือว่าเพียงมีตราประจำแผ่นดินในมือ จะนั่งบัลลังก์ได้มั่นคง”
“เปิ่นกงเคยบอกไว้แล้ว ผู้ใดจะเป็นผู้สืบราชบัลลังก์องค์ถัดไป เปิ่นกงเป็นผู้ชี้ขาด”
องค์รัชทายาทกอดกล่องไว้แน่น แววตาค่อยกลายเป็นเยือกเย็นเข้มงวด
“ฮองมารดา หากว่าด้วยความทะเยอทะยานร้ายกาจ กระหม่อมย่อมสู้ฮองมารดากับอ๋องฟูไม่ได้หรอก”
“กระหม่อมรู้ดีว่า พวกท่านไม่เคยคิดให้กระหม่อมได้ขึ้นครองบัลลังก์เลย… กระหม่อมเป็นได้แค่หมากในมือของพวกท่านเท่านั้น”
“แต่จากวันนี้ไป อย่าหวังว่าจะข่มขู่กระหม่อมได้อีก… หนิงเฉิน จับพวกเขาไว้ให้กระหม่อม”
หนิงเฉินโค้งตัวลง “เพคะ!”
พูดจบ ยกมือปัด ปืนไฟสิบกระบอกเล็งตรงยังฮองเฮาและอ๋องฟู
สีหน้าทั้งสองเปลี่ยนผัน ตกใจสะเทือนพร้อมความโกรธ