จัดการธุระกองทัพเสร็จแล้ว หนิงเฉินกลับหัวเราะขื่น ๆ ขึ้นมาเสียได้
“แก่พัน หรือว่าเจ้าจะไปบอกนางจื่อซูว่า ให้นางกลับไปเถิด”
“บาดแผลข้าอยู่ที่ขา โดยเฉพาะด้านในต้นขา มิสะดวกเลยจริง ๆ”
พันอวี่เฉิงหัวเราะว่า “ด้วยความเข้าใจของข้าต่อนางจื่อซู หากมิได้รักษาแผลให้เจ้าสักครั้ง นางย่อมไม่ยอมเลิกรา”
เฟิ่งฉีเจิ้งตะโกนว่า “หนิงเฉิน ป่วยไม่เลี่ยงแพทย์ คนอย่างนางจื่อซูยังไม่เป็นไรเลย เจ้ากลับเขินอายก่อนเสียแล้ว”
“แล้วเจ้าไปได้หรือไม่ ถ้าไม่ได้ก็ให้นางจื่อซูรักษาข้าแทน ข้าไม่กลัวแก้ผ้าหรอก”
หนิงเฉินริมฝีปากกระตุก ลอบคิดว่า เจ้าย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว เพราะเจ้าหนาไหนเสียเท่าไร
พันอวี่เฉิงยิ้มว่า “ก็แค่รักษาแผลเท่านั้น มิใช่ให้เจ้าถวายตัวสักหน่อย”
หนิงเฉินไร้ทางสิ้นสุดได้แต่ส่ายหัว ลุกขึ้นยืน “ไปกันเถิด”
ทั้งสามมายังตำหนักหน้า
จื่อซูลุกขึ้น รอยยิ้มงดงามราวดอกไม้ผกาผลิ เดินไปหยิบกล่องยา
“หนิง ขุนพลชุดเงินงานยุติแล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ เริ่มได้หรือยัง”
หนิงเฉินพยักหน้า “ขอบพระคุณนางจื่อซู ณ โดยพระคุณ”
“มิต้องเกรงใจ ไปกันเถิด ไปยังห้องนอนของท่าน”
หนิงเฉิน “???”
“ยาของข้าเมื่อทาแล้วต้องนอนราบ ภายในสองยามมิอาจขยับกายวุ่นวายได้”
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เมื่อคิดว่าที่นี่คือสำนักเมย ดินแดนของตน จะเป็นห่วงสิ่งใดได้