ทั้งสามคนเดินทางกลับคุ้ม
ที่บ้านได้จัดเตรียมงานเลี้ยงไว้แล้ว
หนิงเฉินลืมวันเกิดของตนเองเสียสนิท แต่พันอวี่เฉิงกลับจดจำได้แม่นยำ
เขาได้สั่งการให้จางโหย่วไฉ่เตรียมการไว้แต่เช้าตรู่
มู่อันปางก็มาร่วมงานด้วย และได้นำอู๋เถียจู่มาพร้อมกัน
อู๋เถียจู่บัดนี้อยู่ในกองปืนไฟเช่นกัน
หยวนหลงกับเหลยอานพอว่างจากภารกิจ จึงรีบรุดมาถึง
ในงานเลี้ยง พันอวี่เฉิงมอบกล่องยาวรูปรีให้หนิงเฉินคนหนึ่ง
หนิงเฉินแสดงความยินดี “ยังมีของขวัญอีกหรือ”
พันอวี่เฉิงยิ้ม “เปิดดูเถิด”
หนิงเฉินเปิดออก ภายในกล่องเป็นดาบยาวส่องประกายเย็นเยียบ
ดาบเล่มนี้ต่างจากดาบประจำกายทางราชการ ใบดาบเรียวกว่าและตรงกว่า คล้ายดาบตรงสมัยราชวงศ์ทัง งดงามในทรวดทรง
พันอวี่เฉิงกล่าว “ศึกครั้งก่อน ดาบของเจ้าขอบบิ่นเสียแล้ว... ข้าตั้งใจจะให้ช่างตีดาบเล่มใหม่ถวาย มิคิดว่าจะไปพบดาบเล่มนี้ในร้านช่างตีเหล็กเข้า”
“นั่นคือสมบัติประจำร้านของช่างตีเหล็กร้านนั้น”
เฟิ่งฉีเจิ้งแทรกขึ้นมาอย่างข่มใจไม่ได้ “เจ้าของร้านยังไม่ยอมขายเลย ท้ายที่สุดก็ด้วยข้า...”
พันอวี่เฉิงไอเบา ๆ ขัดจังหวะเฟิ่งฉีเจิ้งเสียก่อน “ท้ายที่สุดด้วยความอ่อนน้อมอันเฟิ่งฉีเจิ้งได้แนะนำประกอบเหตุผลอันสมควร เขาจึงยอมขายดาบเล่มนี้ให้พวกเรา”
หนิงเฉินเหลือบมองเฟิ่งฉีเจิ้งหนึ่งครั้ง อ่อนน้อมอย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้เช่นไร?
“ขอบพระคุณ ข้าชอบมาก!”
พันอวี่เฉิงยิ้ม “ชอบก็ดีแล้ว!”
หยวนหลงเป็นผู้ใจกว้าง มอบตั๋วเงินมูลค่าพันสองมาใบเดียวทั้งใบ
ศึกครั้งก่อนที่ตามหนิงเฉินบุกทะลุราชสำนักเป่ยตู จับตัวพระเจ้าเป่ยถิงมาได้ นางได้แบ่งเงินไปหลายหมื่นสอง