เมื่อเห็นท่าทีของหนิงเฉินที่ราวกับสายลมสะท้อนเมฆ และได้ยินถ้อยคำของเขาที่ดังกึกก้องมั่นคง ใบหน้าของผังหยุนยิ่งมืดหม่นลงทุกขณะ
เขาพยายามข่มความโกรธในใจไว้
ที่นี่คือนอกกำแพงเมืองหม่างโจว หากใช้กำลังปะทะกันพวกเขาย่อมไม่ได้เปรียบ
แต่ในฐานะทูตแห่งแคว้นอู่ เขาไม่อาจทำให้ศักดิ์ศรีของแคว้นอู่เสื่อมเสียได้
ผังหยุนจึงผ่อนน้ำเสียงลง “ท่านทหารหนิงทราบหรือไม่ว่า ถ้อยคำไร้ความรับผิดชอบเพียงหนึ่งประโยคของท่าน อาจก่อสงครามระหว่างสองแคว้น จนเลือดนองไหลหลั่นไปทั่ว?”
หนิงเฉินแค่นตาเย็นเยียบ “เจ้าจะมาสอนข้าทำงานงานรึ?”
ผังหยุนกล่าว “ข้าเพียงประสงค์จะชี้แจงผลประโยชน์และโทษให้ท่านทหารหนิงเข้าใจ”
น้ำเสียงของหนิงเฉินก็เบาลงอย่างมาก “แคว้นอู่ส่งเจ้ามาได้ ย่อมแสดงว่าเจ้าเป็นผู้มีความสามารถ อย่างน้อยก็เป็นคนที่ฉลาด”
“ฉลาดแล้วก็อย่าทำเรื่องโง่เขลา”
“ข้าทราบดีว่าชาวแคว้นอู่เก่งสงคราม แต่บุรุษแห่งต้าเสวียนของข้ามิใช่ดินน้ำมันปั้นขึ้น ต้าเสวียนก็ถือกำเนิดจากหลังคอม้าทั้งแคว้น”
“ชาวแคว้นอู่แม้เก่งสงคราม แต่ก็เป็นเพียงแคว้นเล็กแคว้นน้อย ประชากรเบาบาง กำลังทหารไม่เพียงพอ...เจ้าทั้งหลายกำลังรบกับอาณาจักรถัวหลัวอยู่แล้ว ยังจะมีกำลังทหารเหลือพอต้านทัพล้านนายของต้าเสวียนอีกหรือ?”
ผังหยุนเอ่ยขึ้น “ท่านทหารหนิงดูจะลืมไปว่า พวกเรายังมีกองทัพนับแสนของจ้าวป๋อคังอยู่”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะหนึ่งเสียง แววตาเต็มไปด้วยรังสีดูหมิ่น
“เจ้าคงทราบดี เมื่อไม่นานมานี้ จ้าวป๋อคังนำทัพหนึ่งแสนนายออกรบ ผลปรากฏว่าแตกพ่ายยับเยิน ทิ้งเกราะถอดศีรษะ หนีตาเถียนอย่างอนาถา”
“กองทัพนับแสนในมือเขานั้น ในที่สุดก็คือบุตรชายแห่งต้าเสวียนของข้าทั้งนั้น เมื่อขึ้นสมรภูมิจะเททุกสิ่งทุกอย่างออกมาหรือไม่ยังเป็นประเด็นที่ต้องถกเถียง”