ฮองเฮาตกใจเล็กน้อย “ตราประจำราชวงศ์สาบสูญไปแล้วงั้นรึ”
องค์รัชทายาทพยักหน้า
ฮองเฮาจ้องมององค์รัชทายาทชั่วครู่ใหญ่ แล้วจึงค่อยถอนสายตา
“รัชทายาท บัดนี้ข้ากับเจ้าอยู่บนเรือลำเดียวกัน อย่าเล่นกลอุบายกับเปิ่นกงเลยนะ”
“เปิ่นกงยกเจ้าขึ้นสู่ตำแหน่งนี้ได้ ก็ย่อมร่วงเจ้าลงได้เช่นกัน”
องค์รัชทายาทตกใจสีหน้าซีดเผ็ด รีบกล่าวว่า “ทุกสิ่งของกระหม่อมน้อยล้วนได้มาจากพระมารดา กระหม่อมน้อยไม่กล้ามีความคิดอื่นใดเป็นแน่”
ฮองเฮาส่งเสียงหึหึเย็นชา “หาตราประจำราชวงศ์ไม่พบจริงหรือ”
องค์รัชทายาทพยักหน้า “จริงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อยขอสาบานเลย”
ฮองเฮาเบิกบางเย็นเยียบ “รัชทายาท ไม่ว่าต้องเสียสละสิ่งใดก็ตาม จงหาตราประจำราชวงศ์ให้พบ”
“กระหม่อมน้อยรับพระบรมราชโองการ!”
ฮองเฮาเอ่ยถามขึ้นทันใด “ได้ยินว่าเช้านี้เจ้าเรียกเนี่ยเหลียงเข้าเฝ้าอย่างลับ ๆ งั้นรึ”
องค์รัชทายาทสะดุ้งเฮือก...แปลว่ารายสองข้างตัวเขามีสายสืบ
“กระหม่อมน้อย...กระหม่อมน้อยเรียกเนี่ยเหลียงเข้าเฝ้า ก็เพียงเพื่อให้เขาช่วยดูแลความปลอดภัยภายในวังเท่านั้น”
ฮองเฮามองเขาอย่างเย็นชา แล้วทันใดก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ใยดี
“รัชทายาทเพียงทำหน้าที่รัชทายาทของเจ้าก็พอ อย่าคิดสิ่งที่ไม่ควรคิด”
“เปิ่นกงเคยบอกแล้ว ข้ายกเจ้าขึ้นไปได้ ก็ย่อมล้มเจ้าลงได้”
องค์รัชทายาทหน้าซีดขาว เหงื่อเย็นไหลพราก ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที “พระมารดาโปรดทรงคลายพระพิโรธ กระหม่อมน้อยไม่มีความคิดอื่นแน่นอน”
ฮองเฮาหัวเราะเยาะ “ไม่มีย่อมดีกว่า แม้จะมีก็จงเก็บซ่อนไว้ให้มิดชิด...รัชทายาทจะได้ครองบัลลังก์หรือไม่ ยังต้องให้เปิ่นกงเป็นผู้ตัดสิน ฟังชัดหรือยัง”
“กระหม่อมน้อยฟังชัด!”