หลินเหวินเขียนจดหมายเสร็จ จึงส่งให้หนิงเฉิน
หนิงเฉินกำลังจะออกจากที่นี่ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง “ท่านผู้อำนวยการคงออกจากวังไม่ได้อีกหลายวันสินะ”
“พ่อแกกำลังจะบอกเรื่องนี้กับเจ้าพอดี ฝ่าบาทยังหมดสติอยู่ พ่อแกจึงออกไปไม่ได้...หญิงสาวอวี่ตี๋นั่น คราวนี้พ่อแกคงไปหานางไม่ได้แล้วกระมัง”
หนิงเฉินพยักหน้า “มีแพทย์หลวงคนอื่นที่จะมาฝังเข็มแทนท่านผู้อำนวยการได้หรือไม่”
หลินเหวินส่ายหน้า “องค์รัชทายาทมีรับสั่งว่า แพทย์หลวงแห่งสำนักแพทย์หลวงห้ามออกจากวังในช่วงนี้ ต้องอยู่เฝ้ารอคำสั่งตลอดเวลา”
ดวงตาของหนิงเฉินหดแคบลงเล็กน้อย
หลินเหวินกล่าวว่า “อาการของหญิงสาวอวี่ตี๋ทุเลาลงมากแล้ว ความจริงการฝังเข็มไม่ใช่เรื่องยาก พ่อแกจะมอบแผนภาพการฝังเข็มให้เจ้า เจ้าจะหาหมอคนใดมาฝังเข็มต่อให้หญิงสาวอวี่ตี๋ก็ได้”
หนิงเฉินก้มศีรษะคำนับ “ขอบพระคุณท่านผู้อำนวยการ!”
หลินเหวินส่งแผนภาพการฝังเข็มให้หนิงเฉิน แท้จริงแล้วก็คือแผนภาพจุดกระตุ้นบนร่างมนุษย์ โดยหลินเหวินได้เขียนหมายเหตุวิธีฝังเข็มเอาไว้แล้ว
หนิงเฉินขอบคุณอีกครั้ง แล้วเอาดาบยันพื้นเดินโงนเงนออกจากวังไป
“หนิงเฉินเหรอ”
ได้ยินเสียงนั้น หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจำเสียงได้ว่าเป็นขององค์รัชทายาท
เขาหันกลับไป ก้มศีรษะคารวะ
“กระหม่อมน้อยขอคารวะองค์รัชทายาท!”
องค์รัชทายาทเดินเข้ามา มองเห็นเขาเอาดาบยันพื้น “บาดเจ็บกระนั้นหรือ”
“ขอพระคุณที่ทรงห่วงใย เป็นบาดแผลเล็กน้อย ไม่เป็นอะไรพ่ะย่ะค่ะ!”
องค์รัชทายาทพยักหน้าเล็กน้อย
ทรงสำรวมหนิงเฉินด้วยสายตาว่า “เมื่อครู่หันไปหันมาก็หายตัวไป ไปอยู่ที่ใดมา”
หนิงเฉินส่ายหน้า “ไม่ได้ไปที่ใดเลย...เหล่าขุนนางต่างอยู่พร้อมหน้า กระหม่อมน้อยก็ช่วยอะไรไม่ได้ อีกทั้งขายังบาดเจ็บ ทรยุ้งทรยุกจนยืนไม่ไหวแล้ว จึงคิดจะกลับ”