"เอ่อ... ไม่คิดว่าเพิ่งจับตัวได้ก็ถูกช่วยไปซะแล้ว"
"พวกเจ้ากลับไปที่กองตรวจการก่อน กระหม่อมจะไปขออภัยท่านทูตเกิง!"
หนิงเฉินเอ่ยด้วยถอนใจเฮือกใหญ่
คนอื่นรับอาราธนาแล้วพากันจากไป
ส่วนหนิงเฉินขึ้นรถม้าเดินทางกลับคุ้มหนิง
เกิงจิงกับพันอวี่เฉิงไปหลบซ่อนคนไว้ที่อื่น
ต่างนัดกันว่าพรุ่งนี้จะพบกันที่กองตรวจการ
เมื่อกลับถึงคุ้มหนิง หนิงเฉินเหนื่อยเหลือเกิน ล้มตัวลงนอนทันทีที่เข้านอน
แต่คืนนั้นนอนไม่ลึก ตื่นแต่เช้ามืด นอนได้รวมกันไม่ถึงสองยามกว่า
กู่อี้ชุนกลับมาแล้วเช่นกัน
"ภารกิจเสร็จสมบูรณ์หรือไม่?"
กู่อี้ชุนก้มตัวคารวะ "วาจาของท่านอาจารย์ บ่าวได้ถ่ายทอดถึงหูผู้ฟังแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ แล้วให้กู่อี้ชุนขับรถม้า มุ่งหน้าสู่กองตรวจการ
มาถึงกองตรวจการ หนิงเฉินมุดเข้าไปยังห้องของเกิงจิงทันที
พันอวี่เฉิงก็อยู่ที่นั่นด้วย
ทั้งสองดูท่าทางเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
"ซ่อนตัวคนไว้เรียบร้อยแล้วหรือ?"
เกิงจิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "คืนวานข้ากับเจ้าเครื่องแบบทองเข้าวังไป เหมือนกับเจ้า ถูกขัดขวางไว้ที่ด้านนอก"
หัวใจหนิงเฉินสั่นคลอน ดูท่าวังหลวงคงเกิดเรื่องขึ้นจริง
เพียงแต่พวกเขายังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ขอสวรรค์โปรดดลบันดาล ขออย่าให้เป็นฝ่าบาทที่ต้องประสบเหตุเลย... หนิงเฉินภาวนาอยู่ในใจ
หนิงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วกล่าวว่า "ไปกันเถอะ พวกเราเข้าวังอีกครั้ง"
เกิงจิงมิได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพียงพยักหน้า
เขาหันไปมองพันอวี่เฉิง "เจ้าอยู่เฝ้าที่นี่... ข้ากับหนิงเฉินจะเข้าวัง"
พันอวี่เฉิงตอบรับอึกใจ
เกิงจิงกับหนิงเฉินมาถึงวังหลวง ไม่คิดว่าประตูวังเปิดออกเสียแล้ว
ทั้งสองมองหน้ากัน
ประตูวังเปิดออกแล้ว ย่อมหมายความว่าคงไม่เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น?
ครั้งนี้ ทหารองครักษ์หน้าประตูวังมิได้ขวางกั้นทั้งสองอีก
ทั้งสองเข้าวังได้โดยสวัสดิภาพ มาถึงหน้าพระตำหนักปลูกจิต