นายทหารผู้สื่อสารวิ่งราวกับลม ส่งเสียงของหนิงเฉินไปถึงหูของทุกคนอย่างครบถ้วนชัดเจน
บรรดาทหารที่เคยตามจ้าวป๋อคังและวางอาวุธลงแล้ว ต่างหันไปมองธงรบต้าเสวียนที่พลิ้วไสว์ท่ามกลางสายลม แล้วกลับหันมองด้านในของด่านอีกครั้ง
ข้างหลังพวกเขาคือบ้านเกิดของตน
พวกเขาพลาดพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่อาจพลาดอีกเป็นครั้งที่สองได้!
หนิงเฉินกล่าวไว้ว่า ไม่ว่าศึกนี้จะแพ้หรือชนะ ความผิดของพวกเขาจะถูกลบล้างให้หมดสิ้น
คิดว่าจากนี้ยังได้พบบิดามารดาภรรยาและบุตร แม้ตายไปก็ยังได้ฝังร่างกลับบ้านเกิด วิญญาณกลับคืนถิ่นเดิม... พวกเขาจึงไม่ลังเลที่จะหยิบอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง
คำหนึ่งของหนิงเฉินพูดได้ถูกต้อง เรื่องของคนในวงศ์ตระกูลเราจะตีกันอย่างไรก็เป็นเรื่องของเรา แต่ชาวอื่นห้ามคิดรังแกพวกเขาเด็ดขาด
บรรดาธนูนักธนูรวมตัวกันเอง ตามกองพันหนอนธนูรุดหน้าสู่แนวรบ
ทหารราบและทหารม้าต่างก็กระทำเช่นเดียวกัน
หนิงเฉินเหลียวมองภาพเช่นนี้ ก็โล่งอกลงอย่างมาก
หากยามนี้ยังเกิดความปั่นป่วนภายในขึ้นมาอีก ศึกนี้ก็ไม่ต้องรบ เพราะแพ้แน่นอน
ดีที่บุรุษแห่งต้าเสวียนล้วนเก่งกาจ รู้แก่รู้หนักรู้เบา
หนิงเฉินนำเฟิ่งฉีเจิ้งและพันอวี่เฉิงลงจากป้อมกำแพงเมือง
เหลยอานนำเตียวซัวมาด้วย
หนิงเฉินฝืนความเจ็บปวด ขึ้นครองคอม้า
"เหลยอาน หาคลังยุทโธปกรณ์และคลังเสบียงของจ้าวป๋อคังพบแล้วหรือยัง?"
เหลยอานพยักหน้า "พบแล้วเพคะ!"
"รีบนำพลมาย้ายคลังยุทโธปกรณ์และคลังเสบียงเข้ามาในด่านโดยเร็วที่สุด"
"รับทราบเพคะ!"
เหลยอานรับคำสั่งแล้วรุดออกไป
"มาคน ให้มู่อันปางมาพบข้า"
นายทหารผู้สื่อสารรุดไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักก็เรียกตัวมู่อันปางมา