หนิงเฉินมายังกองตรวจการ แล้วมุ่งตรงเข้าห้องของเกิงจิง
“ได้ยินว่าจับพ่อค้ายาได้หนึ่งคน?”
เกิงจิงไม่เสียเวลาพูดเปลี่ยน ลุกขึ้นยืนกล่าวว่า “ไป ข้าพาเจ้าไปพบตัวเขาก่อน”
ระหว่างทาง หนิงเฉินถามด้วยความอยากรู้ว่า “สอบสวนได้อะไรมาหรือยัง?”
เกิงจิงส่ายหน้า
“ปากแข็งขนาดนั้นเชียวหรือ?”
“พบเจ้าเมื่อไรเจ้าจะเข้าใจเอง”
ภายในห้องขังหนึ่งห้อง หนิงเฉินได้พบกับพ่อค้ายาที่ถูกจับมา
หนิงเฉินมองตรวจตราอีกฝ่ายผ่านประตูห้องขัง
ชายผู้นี้รูปร่างอ้วนเล็กน้อย อายุราวสามสิบต้น ผิวพรรณขาวสะอาด ภายนอกดูไร้พิษภัย
หนิงเฉินเคาะประตูห้องขัง เสียงกึกก้องอย่างเฉียบคม “เจ้าชื่ออะไร?”
พ่อค้ายามองหนิงเฉินด้วยแววตาเกรงกลัว แล้วอ้าปากเปล่งเสียง “อา อา อา”
สีหน้าหนิงเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย หันไปมองเกิงจิง “ใบ้?”
เกิงจิงถอดใจยาว “ลิ้นของเขาถูกคนตัดขาด!”
หนิงเฉินขมวดคิ้วแน่น
“งั้นเขาย่อมเขียนหนังสือได้สิ?”
เกิงจิงส่ายหน้า “ดูเหมือนไม่รู้หนังสือ”
หนิงเฉิน “???”
“พูดเล่นหรือ? พ่อค้ายาแล้วไม่รู้หนังสือ?”
เกิงจิงยิ้มเจื่อน “เขาไม่ใช่พ่อค้ายาหรอก นับได้แค่คนส่งยาเท่านั้น”
“ข้าได้สอบปากคนที่ล่อลวงขุนนางให้เสพผงเซียนแล้ว คนนี้ไม่ใช่พ่อค้ายาที่พวกเขาเคยพบเห็น”
“ข้าคาดว่า พ่อค้ายาตัวจริงจะปรากฏตัวเฉพาะช่วงแรก ใช้เงินก้อนใหญ่ล่อลวงพ่อบ้านเหล่านั้น ครั้นพอขุนนางติดใจในผงเซียนแล้ว ตัวเขาก็จะไม่ปรากฏตัวอีก... แล้วส่งคนพวกนี้ที่ร่างกายพิการมาเป็นคนส่งยาแทน”
“คนพวกนี้ทั้งพูดไม่ได้ ทั้งไม่รู้หนังสือ... ยังไงก็ถูกจับก็ไม่เป็นไร”
หนิงเฉินขมวดคิ้ว “งั้นเจ้าเรียกข้ามาทำไม?”
เกิงจิงกางมือทั้งสองข้าง “ข้าไม่มีทางสู้จริง ๆ เจ้ามีสมองทึ่มดี อยากเห็นว่าเจ้ามีวิธีดี ๆ อะไรหรือเปล่า?”