ประตูเมืองเปิดออกช้า ๆ
สะพานชักถูกลดลง
หนิงเฉินนำพันอวี่เฉิงและเฟิ่งฉีเจิ้ง พร้อมพลธนูไฟเพียง 10 นาย ออกจากเมืองไป
ฝ่ายแคว้นอู่ ผู้นำเป็นชายวัยกลางคน มิได้สวมเสื้อเกราะ แต่นุ่งห่มเครื่องแต่งกายแบบขงจื๊อ
ชายผู้นี้รูปร่างผอมสูง ผมยาวกระจายหลังคอ ดูเป็นคนไม่ยึดติดกับรูปแบบ...แววตาขมวดคิ้วเต็มไปด้วยความทะนงตน
เขาหรี่ตามองหนุ่มน้อยผู้สวมชุดงดงามขี่ม้ามาราวพายุ แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “ผู้นี้คงเป็นหนิง ขุนพลชุดเงินแห่งต้าเสวียนผู้โด่งดังนักหราด ยังหนุ่มนัก”
ข้าง ๆ ชายร่างสูงใหญ่ผู้สวมเกราะ ใบหน้าหยาบกร้าวเต็มไปด้วยการดูหมิ่น ส่งเสียงขึ้นจมูกเย็นชา
“เป็นได้แค่เด็กนมแห้งยังไม่ขาดก็เท่านั้น ดูท่าต้าเสวียนคงไม่เหลือผู้ใดแล้วกระมล”
ชายนุ่งห่มแบบขงจื๊อยิ้ม “อย่าประมาณ คนที่เจ้าเรียกว่าเด็กนมแห้งนั่น บุกทลายราชสำนักเป่ยตู จับพระเจ้าเป่ยถิงเป็นไพร่พล...และเมื่อไม่นานมานี้ยังทำให้เจ้าจ้าวป๋อคังปราชัยอีกด้วย”
ชายร่างสูงใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยการดูหมิ่น “ก็เพียงโชคดีเท่านั้นกระมล”
ชายนุ่งห่มแบบขงจื๊อขมวดคิ้วเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพหรานเก่งกาจในการรบจริง แต่ก็อย่าดูถูกหนิง ขุนพลชุดเงินแห่งต้าเสวียนผู้นี้เลย”
“ตามข่าวที่สายลับรายงานมา ผู้นี้เป็นบุคคลเกรียงไกรแห่งเมืองหลวงต้าเสวียน ฟันเจ้าเมืองอู่น้อยด้วยดาบ ล้มมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย กระทั่งการสิ้นพระชนม์ของฮองเฮาแห่งต้าเสวียนก็หนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับเขา”
“ฟันเจ้าเมืองอู่น้อยด้วยดาบ ตามกฎหมายต้าเสวียน หนิงเฉินตายสิบพันครั้งก็ยังไม่พอ แต่เขามิเพียงมีชีวิตอยู่เป็นสุข กลับยังเป็นที่โปรดปรานยิ่งของจักรพรรดิต้าเสวียน”