หนิงเฉินวางชามกับตะเกียบลง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า
“จากด่านชายแดนถึงเมืองมั่นจิว ต้องใช้เวลาราวครึ่งเดือน”
“นั่นย่อมหมายความว่าไท่ซือได้รับข่าวการประหารฮองเฮาเมื่อหลายวันก่อนที่เราจะยึดเมืองมั่นจิวได้”
“ไร้พระบรมราชโองการ แต่เขากล้านำทัพหลายแสนนายมายังเมืองมั่นจิวเอง พฤติการณ์นี้เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเขาก่อกบฏแล้ว”
พันอวี่เฉิงถามด้วยความสงสัย “เหตุใดจึงนำทัพมาเพียงหนึ่งแสนนาย”
หนิงเฉินยิ้ม “เพราะยามที่เขานำทัพออกเดินทางนั้น ยังไม่รู้ว่าเรายึดเมืองมั่นจิวได้แล้ว”
“ทัพหนึ่งแสนนาย บวกกับพลสองหมื่นของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย รวมเป็นสิบสองหมื่นนาย และเมืองมั่นจิวเข้ายากเข้ายึดยาก ก็เพียงพอต้านทัพของต้าเสวียนได้”
“แม้จะสมมุติไกลถึงขั้นสุดว่าต้านไม่อยู่ พวกเขายังถอยไปด่านชายแดนได้...ทัพหนึ่งแสนนายที่เหลือไว้ ก็คือเส้นทางถอยของเขา”
พันอวี่เฉิงพยักหน้าเบา ๆ
“ไท่ซือบัดนี้คงรู้เรื่องในเมืองมั่นจิวแล้ว”
หนิงเฉินตอบรับเพียงเสียงสั้น “พวกเรามีสายตรวจ ไท่ซือก็มีเช่นกัน”
“แล้วยามนี้เราจะทำอย่างไรดี”
หนิงเฉินยิ้ม “หนนี้ทหารมา เรามีนายต้าน น้ำมา เรามีดินกั้น”
“เมืองมั่นจิวเข้ายากเข้ายึดยาก พวกเรามีกำลังสามหมื่นกว่านาย ขอเพียงไม่ปะทะแตะหน้า ก็คงยึดเมืองไว้ได้อีกระยะหนึ่ง”
“สาส์นราชการที่ส่งไปเมืองหลวงเมื่อหลายวันก่อน ข้าได้แจ้งสถานการณ์ต่อฝ่าบาทแล้ว และวิงวอนให้ยกทัพมาช่วย...แต่กว่าทัพหนุนจะมาถึง ก็เหลือเพียงพวกเราเท่านั้นที่ต้องพึ่งพา”
พูดจบ หนิงเฉินขมวดคิ้วแน่น กล่าวอย่างเป็นกังวลใจว่า
“สิ่งเดียวที่ข้าเป็นห่วงบัดนี้ คือถ้าไท่ซือรู้ว่าเรายึดเมืองมั่นจิวได้ แล้วเรียกทัพที่เหลืออีกหนึ่งแสนนายมา”