"เทียนสิงพิรุณหยาดเทียนสิง!"
ไป๋เหลียนเงียบงันอยู่ชั่วครู่ แล้วเอ่ยออกมาเพียงสี่คำ
ดวงตาของหนิงเฉินหดแคบลงเล็กน้อย "พวกเจ้ามีคนสักเท่าใด"
"มากกว่าร้อยคน!"
หนิงเฉินหันไปมองพันอวี่เฉิง "แก่พัน เจ้าพาคนไปสักรอบ พาคนไปให้มากหน่อย จับคนของเทียนสิงพิรุณหยาดเทียนสิงลงมือทั้งหมด!"
"รับทราบ ข้าจะรีบรุดไปเดี๋ยวนี้!"
พันอวี่เฉิงก้าวรี่ออกไปอย่างรวดเร็ว
หนิงเฉินถามขึ้นอย่างเรียบเย็น "นอกจากเทียนสิงพิรุณหยาดเทียนสิง ยังมีที่ใดอีก"
ไป๋เหลียนส่ายหน้า "ไม่ทราบ!"
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ "เจ้ายังไม่ยอมพูดความจริงสินะ"
ไป๋เหลียนรีบเอ่ย "ทุกอย่างที่หญิงไส้กล่าวมาเป็นความจริงทั้งปวง"
"เหตุใดพวกเจ้าจึงยอมขายชีพให้ฉางเฉิงหยุ่น"
ไป๋เหลียนเกิดความฉงน "ฉางเฉิงหยุ่นคือผู้ใด"
หนิงเฉิน "???"
"เจ้ายังไม่ได้บอกเลยว่าผู้ใดเป็นผู้ส่งเจ้ามาฆ่าข้า"
ไป๋เหลียนตอบ "หัวหน้าพิรุณหยาดของพวกเรา"
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดหัวหน้าพิรุณหยาดของพวกเจ้าจึงต้องการฆ่าข้า"
ไป๋เหลียนส่ายหน้า "ไม่ทราบ! พวกเราเพียงรับคำสั่งมาปฏิบัติเท่านั้น"
หนิงเฉินเงียบไปชั่วครู่ แล้วถามว่า "เจ้าคงเป็นเด็กกำพร้าสินะ"
ไป๋เหลียนพยักหน้า "ใช่!"
หนิงเฉินโบกมือสั่งการว่า "พานางไปขังไว้ เฝ้าดูอย่างเข้มงวด"
ทหารสองนายลากตัวไป๋เหลียนออกไป
เฟิ่งฉีเจิ้งถามด้วยความสงสัย "เหตุใดไม่สอบสวนต่อ"
"นางเป็นเพียงลูกน้องชั้นเลว คงรู้มาแค่นี้...นางเหมือนสัตว์เครื่องศพในเมืองหลวงนั่นแหละ ต่างถูกฝึกฝนให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่เยาว์วัย มีแต่รับคำสั่งมาปฏิบัติเท่านั้น"
หนิงเฉินถอดใจถอดหาย "พวกมันทั้งหมดคือเหลือทห่าของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย จะคิดฆ่าข้าก็เป็นเรื่องที่สมควร"
"ทว่าเรื่องเหล่านี้ไม่สำคัญแล้ว มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็ตายแล้ว ต้นไม้ล้มลงลิงก็กระจาย...พวกมันไม่น่าหวาดระแวงเลย"