เหนือที่ราบรกร้างไร้ขอบเขต กองทัพแสนนายกางแผ่ไพศาลสุดสายตา
ไท่ซือนำกองทัพแสนนายเดินทัพมุ่งสู่มั่นจิว
ตลอดเส้นทาง ไท่ซือก็มีแต่วางหน้าเคร่งเครียด น่าเกรงขามจนเหล่าทหารข้างกายตัวสั่นงันงก
บุตรีบุตรทั้งสองถูกฆ่าตายสิ้นสภาพ
ความแค้นแห่งฟ้าดินทำให้ดวงตาของไท่ซือเปล่งสีเลือด
"รับบัญชา เร่งความเร็วการเดินทัพ!"
เสียงของไท่ซือแฝงความเดือดดาลสุดปรมาณ
เขาต้องรีบไปถึงมั่นจิวให้เร็วที่สุด เพื่อรวมกำลังกับพวกมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
มั่นจิวป้องง่ายตียาก หากยึดมั่นจิวได้ ก็ก้าวหน้าได้ ถอยกลับก็ป้องกันได้!
"ฮ่องเต้เสวียน หนิงเฉิน...แก่เฒ่าเช่นข้าจักต้องตัดร่างของเจ้าเป็นพันท่อน จนไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ฝัง"
ไท่ซือคำรามต่ำ
"ขอถวายรายงาน..."
ชั่วขณะนั้นเอง ทหารลับรีบวิ่งมาถึง
"ขอถวายความจงรักไท่ซือ มั่นจิวถูกหนิง ขุนพลชุดเงินแห่งต้าเสวียนยกกำลังตีแตกแล้ว มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายถูกสังหาร กองทัพสองหมื่นนายบาดเจ็บล้มตายยับเยิน ที่เหลือถูกจับเป็นเชลยทั้งสิ้น"
สมองของไท่ซือรื้นดังตึง ข่าวนี้ดั่งฟ้าผ่าระเบิดข้างหู ต่อหน้ามืดมิด แทบจะเอาศีรษะกระเด็นจากอานม้า
นายกองข้างเคียงต่างตะลึงงันไปตาม ๆ กัน ตาค้างปากอ้า หน้าเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ
ผ่านไปได้สักครู่ ไท่ซือจึงได้สติ ถามเสียงเข้มว่า "ข่าวแน่ชัดหรือไม่?"
"ขอกราบท่านไท่ซือ ยืนยันข่าวแล้ว"
สีหน้าไท่ซือเคร่งเครียดจนแทบหยดน้ำได้
"หนิงเฉินนำกำลังมาเท่าใด?"
ทหารลับตอบว่า "สองหมื่นเศษ"
"เท่าใดนะ?" ไท่ซือเผลอส่งเสียงหลุด หน้าเต็มความตกใจ "สองหมื่นเศษ? เป็นไปได้อย่างไร? สองหมื่นเศษจะตีมั่นจิวลงได้อย่างไร?"
ทหารลับหุบคอ แล้วกล้าตอบว่า "ขอทูลท่านไท่ซือ หนิงเฉินนำกำลังมาเพียงสองหมื่นจริง ๆ...ทั้งที่... ทั้งที่..."
"ทั้งที่อะไร? พูดมา"
ทหารลับพูดสั่นเครือ "ทั้งที่...ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยาม ก็ตีเมืองมั่นจิวแตกแล้ว"
ไท่ซือและพวกต่างถูกข่าวนี้ตบศีรษะจนรื้นครืน ต่างอึ้งงันไปทั้งคน ดั่งรูปสลักหินแกะไม้
สองหมื่นเศษ ใช้ไม่กี่ชั่วยามตีเมืองมั่นจิวที่ป้องง่ายตียากลงได้...เขาทำได้อย่างไร?