ฟันดาบครั้งนี้ เร็ว แม่นยำ และร้ายกาจยิ่งนัก
หนิงเฉินแทบไม่ทันตั้งตัว แต่ร่างกายก็หลบเองตามสัญชาตญาณ มือที่ถือดาบเหวี่ยงออกไปประหนึ่งสายฟ้า
ตุ๊ง!!!
ประกายไฟระเบิดพร่างพราย
ดาบของหญิงสาวถูกเหวี่ยงเปิดออก พลาดผ่านริมสีข้างของหนิงเฉินไปเส้นฉิว
หนิงเฉินหมุนกายรอบตัวประดุจลูกขวาน ศอกซ้ายฟาดเข้ากลางหน้าของหญิงสาวเต็มแรง
ปัง!!!
ร่างเล็กบางของนางกระเด็นลอยไปไกลในทันที
เหตุการณ์มาเร็วเกินคาด พันอวี่เฉิงจึงรู้ตัวทัน ก้าวพรวดเข้าไป ดาบในมือแนบคอของหญิงสาวไว้
เหล่าทหารฉางหลิงจวนจึงได้สติ รุดเข้ามาทันที
พร้อมกันนั้น ชาวเมืองโดยรอบจึงพรั่งพรูเสียงอุทาน
หนิงเฉินเหงื่อตกทั้งตัว ใจยังเต้นไม่หยุด ก้มมองลงไป...เสื้อที่สีข้างถูกกรีดเป็นแนวยาว
เนื้อตัวแสบร้อนดังถูกไฟคลอง
เขาแหวกผ้าที่ขาดออก สีข้างมีบาดแผลหนึ่ง เลือดซึมออกมา
โชคดีที่แผลตื้นนัก
เป็นแผลชนิดที่ปล่อยไว้ก็จะหายเองในชั่วเผยเดียว
พันอวี่เฉิงส่งหญิงสาวให้ทหารฉางหลิงจวน แล้วรีบรุดเข้ามาหา
“เป็นอย่างไรบ้าง”
หนิงเฉินส่ายหน้า “ไม่เป็นไร เพียงแผลเล็กน้อยเท่านั้น”
“ในปากนางมีเขี้ยวพิษหรือไม่”
พันอวี่เฉิงส่ายหน้า “ตรวจแล้ว ไม่มี”
หนิงเฉินตอบรับเบา ๆ แล้วเหลือบสายตาไปยังหญิงสาว เอ่ยเสียงต่ำ “พานางกลับที่ว่าการผู้ว่ามณฑล ส่วนคนอื่นจัดการศพที่พื้นเสีย”
“รับทราบ พ่ะย่ะค่ะ”
เหล่าทหารฉางหลิงจวนรับคำสั่ง
หนิงเฉินควักเงินทอนออกมาหนึ่งก้อน เดินกลับไปยังแผงเล็กที่เพิ่งรับประทานอาหาร วางลงบนโต๊ะ “เจ้าของกิจ เลี้ยงด้วยเงิน”
เจ้าของแผงตะลึงงันจนตัวแข็งค้าง
ตัวเองยังบาดเจ็บ แท้งก็ยังไม่ลืมเรื่องชำระเงิน