หนิงเฉินยืนอยู่บนปราการเมือง มองสนามรบที่ควันดำฟุ้งกระจาย แล้วถอดถอนใจยาว
จบสักที!
ไม่ว่าฝ่ายใดจะชนะ ก็ล้วนเป็นความสูญเสียของต้าเสวียนทั้งสิ้น
โชคดีที่สงครามครั้งนี้ยืดเยื้อไม่นาน บาดเจ็บล้มตายคงไม่มากนัก
ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ร่างสองร่างก็วิ่งตรงมายังฝั่งของเขา
คือพันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้ง
ยามออกจากเมืองหลวง เกิงจิงสั่งเสียไว้เป็นครั้งคราวว่าต้องคุ้มกันหนิงเฉินให้ดี
นั่นไม่ใช่เพียงเจตนาของเกิงจิง หากคือพระประสงค์ของฝ่าบาทด้วย
เมื่อครู่ทั้งสองถูกทัพศัตรูแตกกระจัดกระจาย
บัดนี้สงครามสงบลง จึงรีบค้นหาตัวหนิงเฉินทันที
“หนิงเฉินอยู่ตรงไหน?”
เฟิ่งฉีเจิ้งวิ่งไปตะโกนถามไป
เหล่าเหล่าทหารชี้ไปยังทิศทางของหนิงเฉิน
พันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้งวิ่งเข้ามา กวาดสายตามองรอบตัว ไม่เห็นหนิงเฉินที่ไหน แววตาเต็มไปด้วยความร้อนรน
“ท่านหนิงเฉิน ท่านหนิงเฉิน...”
เฟิ่งฉีเจิ้งขะมักเขม้นสุดเสียงตะโกนเรียก
หนิงเฉินหน้ามืดไปทั้งบาน
“ตาเจ้าเป็นหูเป็นตาเมื่อไร?”
อืม?
ได้ยินเสียง ทั้งสองหันมองหาหนิงเฉิน จ้องมองเขาอยู่ครึ่งคำ
“ข้า... ทำไมเจ้ากลายเป็นแบบนี้ได้?”
หนิงเฉินเลือดสาปทั้งตัว แม้แต่ใบหน้ายังถูกเลือดปิดจนมิด
หนิงเฉินอึ้งไปชั่วขณะ “ข้าเป็นเช่นไร?”
เฟิ่งฉีเจิ้งตะโกนบอก “เจ้าเหมือนคนแช่อยู่ในสระเลือดยังไงยังงั้น!”
หนิงเฉินก้มมองลงมา เลือดย้อมเกราะของเขาให้แดงชาด ทั้งเลือดของตนเอง และเลือดของศัตรู
เมื่อครู่เขาเลือดเดือดสุดหัวใจ ฟันจนมือชา มิได้รู้สึกว่าตนพิการเช่นใด
บัดนี้ผ่อนแรงลง แทบไม่มีส่วนไหนในร่างกายไม่ปวด ดั่งกระดูกทั้งตัวใกล้จะหักซอนเป็นเสี่ยง ๆ